Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Λένε πως ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Πως οι άνθρωποι γίνονται αναμνήσεις, ξεθωριάζουν, χάνονται σε παλιές ιστορίες που κάποτε πόνεσαν, αλλά τώρα δεν αγγίζουν.
Εσύ, όμως, δεν έγινες ποτέ ανάμνηση.
Δεν σε έσβησε ο χρόνος, δεν σε νίκησε η λήθη, δεν μπόρεσα να σε πετάξω στη στοίβα με τα «κάποτε».
Γιατί οι πραγματικοί άνθρωποι, οι μοιραίοι, δεν γίνονται απλά ένα θολό πρόσωπο σε μια μακρινή ανάμνηση.
Είναι στις σιωπές που βαραίνουν τα βράδια.
Είναι στα τραγούδια που δεν μπορώ να ακούσω χωρίς να σε νιώσω πλάι μου.
Είναι στις στιγμές που γυρνάω το κεφάλι μου ψάχνοντας κάτι που ξέρω πως δεν είναι πια εκεί.
Δεν έγινες ποτέ ανάμνηση, γιατί δεν έφυγες ποτέ στ’ αλήθεια.
Δεν ήσουν απλώς μια ιστορία. Δεν ήσουν μια ακόμα σχέση, ένα ακόμα λάθος, μια ακόμα διαδρομή με ημερομηνία λήξης. Ήσουν εκείνο το «κάτι» που δεν μπαίνει σε λέξεις, δεν χωράει σε κουτάκια, δεν ξεχνιέται επειδή έτσι πρέπει.
Δεν σε σκέφτομαι κάθε μέρα, αλλά σε κουβαλάω πάντα.
Σε εκείνα τα μικρά, τα ανεπαίσθητα. Σε μια φράση που θα ακούσω τυχαία. Στη μυρωδιά ενός αρώματος που με σταματάει στη μέση του δρόμου. Σε ένα άγγιγμα που δεν είναι το δικό σου και γι’ αυτό δεν αρκεί.
Λένε πως οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Εσύ απλώς… δεν έφυγες ποτέ.
