Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης
Η ομορφιά είναι εύκολη. Τη βλέπεις, τη θαυμάζεις, σε τραβάει. Είναι άμεση, σχεδόν επιθετική. Μια όμορφη παρουσία γεμίζει τον χώρο, δεν χρειάζεται προσπάθεια. Την κοιτάς και για λίγο ο κόσμος γύρω σου σβήνει. Είναι εκεί, μπροστά σου, σαν ένας πίνακας που σου κεντρίζει το βλέμμα.
Αλλά η γοητεία; Η γοητεία είναι άλλο πράγμα. Δεν την πιάνεις αμέσως. Δεν είναι προφανής. Είναι κάτι που νιώθεις πριν το καταλάβεις. Μια ενέργεια που σε τραβάει, μια αίσθηση που σε κάνει να θέλεις να πλησιάσεις. Δεν είναι η εικόνα. Είναι το «κάτι» που κρύβεται πίσω από την εικόνα.
Η ομορφιά μπορεί να σε κάνει να σταθείς. Η γοητεία σε κάνει να μείνεις.
Είναι ο τρόπος που μιλάει, ο τρόπος που κινείται, που γελάει. Είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι όταν είσαι κοντά της. Η γοητεία έχει βάθος, έχει μυστήριο. Δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις, είναι αυτό που σου αφήνει. Ένα σημάδι, μια ανάμνηση που δεν μπορείς να ξεχάσεις.
Κι αν η ομορφιά είναι για όλους, η γοητεία είναι για λίγους. Γιατί δεν έχει να κάνει με συμμετρία, ούτε με τελειότητα. Έχει να κάνει με την ψυχή, με τον χαρακτήρα. Είναι εκείνο το βλέμμα που σου λέει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να πει μια κουβέντα. Εκείνη η αυτοπεποίθηση που δεν φωνάζει, αλλά ψιθυρίζει.
Η ομορφιά φθείρεται. Είναι προσωρινή, εξαρτάται από το φως, τη γωνία, το χρόνο. Η γοητεία όμως μένει. Είναι ανεξάρτητη από ηλικία, από εξωτερικές συνθήκες. Και όταν τη νιώσεις, δεν μπορείς να την αγνοήσεις.
Γι’ αυτό σου λέω: την ομορφιά την βλέπεις, αλλά τη γοητεία την νιώθεις. Και, στο τέλος της ημέρας, η γοητεία είναι αυτή που σε κερδίζει πραγματικά. Είναι αυτή που μένει, ακόμα κι όταν η ομορφιά έχει φύγει.
