Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Κάποια στιγμή μεγαλώνεις και συνειδητοποιείς ότι οι καλύτερες αναμνήσεις της ζωής σου δεν ήταν ποτέ εκείνες που σχεδίασες. Δεν ήταν οι μεγάλες αφίξεις. Δεν ήταν οι εντυπωσιακές νίκες. Δεν ήταν οι στιγμές που ήθελες να φωτογραφίσεις για να τις δείξεις στους άλλους. Ήταν κάτι βράδια που ξέφυγαν από το πρόγραμμα. Κάτι συζητήσεις που ξεκίνησαν από το τίποτα και κατέληξαν να ξημερώνουν. Κάτι γέλια που δεν θυμάσαι ακριβώς γιατί ξέσπασαν, αλλά θυμάσαι ακόμη πώς σε έκαναν να νιώθεις. Ένα χέρι που βρήκε το δικό σου χωρίς λόγο. Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω. Μια βουτιά όταν όλοι οι λογικοί άνθρωποι είχαν ήδη φύγει για το σπίτι.
Η ζωή, τελικά, δεν κρύβεται στα γεγονότα. Κρύβεται στις λεπτομέρειες. Κι όμως, περνάμε χρόνια ολόκληρα κυνηγώντας πράγματα που κάνουν θόρυβο. Μεγάλους στόχους. Μεγάλες επιτυχίες. Μεγάλες αποδείξεις ότι τα καταφέραμε. Σαν να πρέπει η ευτυχία να έχει μέγεθος για να είναι αληθινή. Κι εκεί βρίσκεται το λάθος. Γιατί τις περισσότερες φορές, όταν κοιτάξεις πίσω, δεν θα θυμάσαι πόσα χρήματα είχες στον λογαριασμό σου. Δεν θα θυμάσαι πόσοι σε χειροκρότησαν. Δεν θα θυμάσαι καν τις περισσότερες από τις μάχες που έδωσες.
Θα θυμάσαι ποιος καθόταν δίπλα σου όταν όλα ήταν ήσυχα. Ποιος άκουγε τις ιστορίες σου για τρίτη φορά χωρίς να βαριέται. Ποιος σε έκανε να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Ποιος σου έδωσε την αίσθηση ότι για λίγες ώρες ο κόσμος ήταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είναι. Γιατί στο τέλος οι άνθρωποι δεν νοσταλγούν τα γεγονότα. Νοσταλγούν το συναίσθημα που τους άφησαν.
Οι άνθρωποι νομίζουν ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο γεγονός που αργεί να έρθει. Δεν είναι. Η ζωή είναι εκείνο το φιλί που δεν περίμενες. Εκείνη η παράξενη περιπέτεια που αποφάσισες τελευταία στιγμή. Εκείνη η νυχτερινή βουτιά. Εκείνη η ατελείωτη κουβέντα που δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, αλλά έκανε την ψυχή σου να αισθανθεί λιγότερο μόνη. Κι αν υπάρχει κάποιο μυστικό σ’ αυτή τη μικρή διαδρομή που λέμε ζωή, είναι πως οι πιο όμορφες στιγμές δεν ζητούν ποτέ την προσοχή σου. Απλώς περνούν αθόρυβα από δίπλα σου και περιμένουν να είσαι αρκετά παρών για να τις ζήσεις.
