Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Ξέρεις ποια είμαι;
Είμαι η κόρη που δεν είπε ποτέ στους γονείς της πόσο πραγματικά δύσκολα ήταν. Όχι για μένα, για εκείνους. Για να μην τους δώσω ούτε στάλα πόνου. Δεν τους άξιζε ποτέ! Μόνο ευχαριστώ τους αξίζει.
Είμαι η αδερφή που έμαθε να είναι πάντα δυνατή και σε σένα ακόμα περισσότερο. Που σε θαυμάζει και σε σέβεται. Που σε κοιτάζει και βλέπει τον τελευταίο άνθρωπο που θα στηριχθεί. Και λέω τον τελευταίο γιατί σε σένα θα έρθω όταν δεν θα μπορώ να αναπνεύσω καθόλου πια. Γιατί ξέρω πως θα έχω εξαντλήσει όλες μου τις προσπάθειες και θα είσαι αυτός που θα με σώσει. Γιατί δεν θέλω να σε στεναχωρήσω κι εσένα ποτέ.
Είμαι η φίλη που έτρεξε όταν είχες ανάγκη. Που έκλαψε μαζί σου, που πόνεσε μαζί σου. Που γέλασε μαζί σου και σου είπε έλα πάμε παρακάτω.
Που σου είπε μαλακία κάνεις αλλά έλα θα την κάνουμε μαζί. Δεν θα σε αφήσω μόνη.
Είμαι η γυναίκα που ούρλιαξε μέσα της, που έσφιξε τα δόντια της στην απόρριψη, στην αδιαφορία, στην αποτυχία, στην απελπισία, μόνο και μόνο για να μη τη δεις αδύναμη. Εκείνη που όσο κουρασμένη και να αισθανόταν, όσο διαλυμένη και να ήταν στεκόταν εκεί βράχος, δίπλα σου. Κι όταν ερχόταν οι στιγμές που γκρίνιαζε, ήταν για να της δώσεις λιγάκι σημασία.
Είμαι όμως κι εκείνη που στη μοναξιά της κλαίει μόνη της. Που σταματάει να ματώνει τα χείλη της από το σφίξιμο και αφήνει τα δάκρυα της να κάψουν τα μάγουλα της. Είμαι αυτή που πιστεύει πως θα γιατρευτεί από μόνη της.
Που θα αυτοκαταστραφεί και θα ξαναγεννηθεί μέσα από τα συντρίμμια της.
Ζω για εσάς, ζω από εσάς. Κι αν δεν σας αρέσω συγνώμη…
Αυτή είμαι.
