Στα σωστά όλα μοιάζουν εύκολα. Υπάρχει ασφάλεια, μια ήσυχη ρουτίνα που σε κρατάει ήρεμη. Μα εκεί, σπάνια βρίσκεις κάτι που σε αλλάζει πραγματικά. Είναι στα λάθη, στις παρορμητικές αποφάσεις, στις στιγμές που ξεφεύγεις από τη «σωστή πορεία» που μαθαίνεις ποια είσαι. Ποια πραγματικά είσαι, όχι ποια θέλεις να είσαι ή ποια σε βλέπουν οι άλλοι.
Ξεστράτισα πολλές φορές. Σε ανθρώπους που δεν ήταν για μένα. Σε όνειρα που δεν έφτασα ποτέ. Σε δρόμους που έμοιαζαν αδιέξοδοι. Και, ναι, πλήρωσα το τίμημα. Έχασα χρόνο, ίσως και κομμάτια του εαυτού μου. Μα κάθε φορά, κάτι καινούργιο γεννιόταν μέσα μου. Μια αλήθεια που δεν ήξερα πριν.
Γιατί στα ξεστρατίσματα βλέπεις τις πραγματικές σου αντοχές. Αντιμετωπίζεις τον φόβο, το ρίσκο, την απώλεια. Μα και την ελευθερία. Την ελευθερία να ζήσεις κάτι πέρα από τα προβλεπόμενα, πέρα από τα συνηθισμένα. Εκεί που τα «πρέπει» δεν έχουν θέση.
Αυτά τα ξεστρατίσματα είναι που με έκαναν να καταλάβω τι σημαίνει να αγαπάς πραγματικά. Να συγχωρείς, να αφήνεις, να προχωράς. Να μαθαίνεις από όσα σε πόνεσαν, από όσα σε λύγισαν, και να γίνεσαι πιο δυνατή.
Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Μα στο τέλος της μέρας, δεν θυμάμαι ποτέ τις ευθείες γραμμές. Θυμάμαι μόνο τα ξεστρατίσματα. Γιατί εκεί βρήκα εμένα. Εκεί βρήκα την αλήθεια μου. Και αυτή η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, είναι το μόνο που αξίζει πραγματικά.
