Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Δεν είναι ότι δεν αγάπησα. Ίσως να αγάπησα περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Άλλους τους κράτησα για πάντα στη μνήμη μου, σαν μια γλυκιά ανάμνηση που ποτέ δεν ξεθωριάζει. Άλλους, τους ξέχασα γρήγορα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ πραγματικά. Μα η μοίρα, αυτή η ύπουλη ισορροπία που παίζει πάντα με τους κανόνες της, δεν μου χάρισε ποτέ τίποτα. Ό,τι πήρα, το πλήρωσα. Και το πλήρωσα ακριβά.
Υπήρξαν άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή μου και την ανακάτεψαν σαν δυνατός άνεμος. Μου έφεραν χαρά, πάθος, έρωτα, αλλά και πόνο. Και ξέρεις, ο πόνος δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα. Ο πόνος είναι τίμιος. Τον καταλαβαίνεις, τον νιώθεις, τον κουβαλάς. Το χειρότερο ήταν η αβεβαιότητα. Αυτή η συνεχής ερώτηση: «Γιατί;». Γιατί εκείνοι, γιατί τότε, γιατί έτσι.
Με τον καιρό, κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις. Η μοίρα δεν εξηγεί ποτέ. Σου δίνει ό,τι νομίζει ότι πρέπει να πάρεις, και μετά σε αφήνει να διαχειριστείς τα υπόλοιπα. Είτε πληρώνεις με δάκρυα, είτε με χαμόγελα που έγιναν ψεύτικα. Ό,τι κι αν χρωστάς, η μοίρα πάντα έρχεται να το εισπράξει.
Αλλά, ξέρεις κάτι; Δεν της χρωστάω τίποτα πια. Όλους τους λογαριασμούς μου, τους έκλεισα. Μετρητοίς. Πλήρωσα για τα λάθη, για τα σωστά, για τις αγάπες που έδωσα και δεν πήρα πίσω. Πλήρωσα για τις στιγμές που έδωσα την ψυχή μου και έμεινα με άδεια χέρια. Και, ναι, το έκανα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Γιατί έτσι πρέπει.
Δεν κρατάω τίποτα. Κανένα παράπονο, καμία απωθημένη ευχή. Είμαι εντάξει. Γιατί ξέρω πως, στο τέλος, ήμουν πάντα δίκαιος με όσα ένιωσα. Και, αν η μοίρα χρειαστεί ξανά κάτι από μένα, θα είμαι έτοιμος. Γιατί έμαθα να πληρώνω το τίμημα και να προχωράω. Με το κεφάλι ψηλά.
