Γράφει η Αστέρω
Μεγαλώνοντας, έμαθα πως το «σπίτι» είναι ένα κτίριο. Μια διεύθυνση. Τοποθεσία σε χάρτη, τετραγωνικά, τοίχοι, δωμάτια, καναπές και φώτα που σβήνεις το βράδυ. Ένα σημείο αναφοράς για τους άλλους όταν ρωτούν «Πού μένεις;» Ίσως κάποτε κι εγώ να απαντούσα με οδό και αριθμό. Τώρα όμως ξέρω. Σπίτι δεν είναι το μέρος. Είναι το συναίσθημα.
Σπίτι μου είναι εκεί που μπορώ να αφήσω τα χέρια μου κάτω. Να ξεκουραστώ. Να μη χρειάζεται να αποδείξω τίποτα, να μη νιώθω ότι με μετράνε ή με ζυγίζουν αλλά με υπολογίζουν. Σπίτι μου είναι εκεί που μπορώ να ανασάνω χωρίς να προσέχω πώς φαίνομαι, τι λέω, αν είμαι “αρκετή”. Είναι ο χώρος –ή ο άνθρωπος– που δε με κρατά φυλακισμένη στη “σωστή” εκδοχή του εαυτού μου.
Για μένα, σπίτι είναι ελευθερία. Κι ό,τι δε μου επιτρέπει να είμαι ελεύθερη, δεν μπορεί να λέγεται σπίτι μου. Ακόμα κι αν έχει ζεστά παπλώματα και όμορφες κουρτίνες. Ακόμα κι αν έχει παρελθόν, αναμνήσεις ή οικογένεια. Αν μέσα του αισθάνομαι περιορισμένη, μικρή, ελεγχόμενη, τότε είναι απλώς ένα κτίριο με πόρτα και κάποιους ανθρώπους. Όχι το δικό μου καταφύγιο.
Είμαι σπίτι μου όταν βρίσκομαι με φίλους που δε με διορθώνουν όταν είμαι ο εαυτός μου. Που με ακούνε όταν μιλάω, σωπαίνουν όταν κλαίω και γελάνε όταν γελάω θυμίζοντάς μου να πάρω ανάσα μην πνιγώ. Είμαι σπίτι μου όταν είμαι με εκείνον που δε με κρατάει πίσω από φόβο ή ανασφάλεια, αλλά μου ανοίγει χώρο να μεγαλώσω. Να αλλάξω, χωρίς να χαθώ. Που δεν με κατέχει, αλλά με βλέπει. Όταν νιώθω ελεύθερη δίπλα σου, τότε είσαι σπίτι μου.
Και δεν έχει να κάνει με το αν μένουμε μαζί. Μπορεί να είμαστε χιλιόμετρα μακριά και πάλι να νιώθω ότι μέσα σου μπορώ να ξαποστάσω. Ότι η ψυχή μου δε στριμώχνεται, δε ζητιανεύει χώρο, δεν αυτολογοκρίνεται για να χωρέσει. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό, να χωράς κάπου έτσι όπως είσαι. Χωρίς διαπραγμάτευση. Χωρίς φίλτρο.
Η ελευθερία μέσα στην ανθρώπινη σχέση δεν είναι απόσταση. Δεν είναι «κάνω ό,τι θέλω». Είναι ασφάλεια. Είναι να ξέρω πως είμαι αποδεκτή, πως δε θα τιμωρηθώ αν είμαι ευάλωτη, θυμωμένη, σιωπηλή ή υπερβολικά ενθουσιασμένη. Είναι να ξέρω πως δε χρειάζεται να φορέσω ρόλο για να αγαπηθώ.
Γι’ αυτό και δεν ψάχνω πια σπίτια σε διευθύνσεις. Ψάχνω βλέμματα, λόγια, στιγμές που με κάνουν να νιώθω άνετα μέσα στο δέρμα μου. Και ναι, μερικές φορές σπίτι μου είναι μια φιλία. Άλλες φορές είναι ένα μήνυμα στις 2 το πρωί που με κάνει να νιώθω έφηβη ξανά. Κάποιες φορές είναι μια αγκαλιά. Κι άλλες φορές, είναι ένα πρόσωπο που όταν το κοιτάζω, λέω από μέσα μου: εδώ μπορώ να μείνω. Εδώ μπορώ να είμαι.
Σπίτι μου είναι εκεί που δε χρειάζεται να μικρύνω για να χωρέσω.
Εκεί που η ελευθερία δεν είναι προνόμιο, είναι αυτονόητο.
Εκεί που δεν υπάρχει φόβος να αγαπήσω, να μιλήσω, να σωπάσω, να ονειρευτώ.
Σπίτι μου είναι εκεί που νιώθω ελεύθερη.
Κι αν αυτό το βρίσκω κοντά σου, τότε είσαι πατρίδα μου.
