Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Ρε ζωή, δεν είπα ποτέ να με πας στα εύκολα. Ήξερα από νωρίς ότι δεν κερδίζεις χωρίς να ματώσεις. Ότι τα πιο όμορφα πράγματα έρχονται μέσα από τον πόνο. Αλλά ρε φίλη, βοήθα λίγο. Μια φορά. Χωρίς να με κοιτάς με μισό μάτι μετά. Χωρίς να στήνεις το χέρι για να πάρεις πίσω με τόκους.
Θέλω να πέσω και να με πιάσεις, όχι να με κοιτάς να σκάω στο πάτωμα για να μάθω. Να με σπρώξεις απαλά μπροστά όταν κολλάω, όχι να με πετάς στον γκρεμό για να δω αν έχω φτερά. Δεν χρειάζομαι πια άλλα μαθήματα. Έμαθα. Τόσα χρόνια τώρα, έδωσα εξετάσεις σε κάθε κεφάλαιο. Και πέρασα. Με κόπο, με δάκρυ, με αίμα.
Κουράστηκα να πληρώνω την κάθε σου “χάρη” με ανταλλάγματα που με αδειάζουν. Να παίρνω μια σταγόνα φως και να την πληρώνω με μια ολόκληρη καταιγίδα. Δώσε κάτι χωρίς αντάλλαγμα. Όχι για πάντα. Μια φορά μόνο. Έτσι για να μου θυμίσεις πως δεν είσαι μόνο δοκιμασία. Είσαι και χάδι. Είσαι και σπίτι. Είσαι κι εσύ ικανή για καλοσύνη.
