Γράφει ο Μιχάλης Νικολάου
Σε θέλω.
Όχι γιατί είσαι τέλεια. Όχι γιατί μου χαρίζεις τον κόσμο στα χέρια.
Σε θέλω, γιατί ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, διαλέγω εσένα.
Γιατί με έναν τρόπο που δεν εξηγείται, γίνεσαι το “για πάντα” μου σε έναν κόσμο που δεν πιστεύει σε τίποτα.
Σε θέλω, γιατί όταν λυγίζω, σε θυμάμαι.
Γιατί όταν τα φώτα χαμηλώνουν και μένουμε γυμνοί από ρόλους και εγωισμούς, είσαι εκεί.
Άγρια, αληθινή, γεμάτη πληγές που δεν κρύβεις.
Σε θέλω, γιατί κάθε μέρα, ανάμεσα σε όλα όσα θα μπορούσα να έχω ή να αποφύγω, εγώ γυρίζω σε σένα.
Και σου ξαναδίνω το χέρι μου, γυμνό από όρκους, τίμιο από φόβο.
Σε θέλω, γιατί δεν χρειάζεται να παριστάνουμε τίποτα.
Γιατί κι οι δυο μας ξέρουμε ότι το πιο μεγάλο “ναι” χτίζεται μέσα από χίλια “όχι”.
Και το δικό μας “ναι” αντέχει.
Σε θέλω, γιατί σε διαλέγω.
Κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα, ξαναπέφτω πάνω σου λες και είναι η πρώτη φορά.
Με την ίδια τρέλα. Με το ίδιο ρίσκο. Με την ίδια φωτιά.
Και μέχρι να μην αντέχουν άλλο οι ανάσες μας, εγώ θα σε διαλέγω.
Όχι επειδή πρέπει.
Όχι επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Αλλά επειδή μαζί σου, κάθε μέρα αξίζει να καίγομαι απ’ την αρχή.
