Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Έχουμε γεμίσει από γνωστούς και έχουμε χάσει τους αληθινούς.
Στις μέρες μας είναι πολύ εύκολο να γνωρίσεις κόσμο. Κάτι τα κοινωνικά δίκτυα, κάτι τα γυμναστήρια, οι πεζοπορίες ή τα αθλήματα, σε φέρνουν καθημερινά σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Λίγο να το έχεις με την επικοινωνία και μπορείς να δημιουργήσεις έναν ικανό κοινωνικό περίγυρο, με πολλά likes στο Facebook και πληθώρα ακολούθων στο Instagram και στο TikTok.
Κατά πόσο, βέβαια, όλο αυτό είναι αληθινό, είναι μια άλλη ιστορία. Και αυτή τη διαπιστώνεις σχετικά εύκολα. Πώς; Βλέποντας πόσοι από τον περίγυρό σου νοιάζονται πραγματικά για σένα. Πόσοι έχουν τη διάθεση να σου συμπαρασταθούν, να σε ρωτήσουν τι κάνεις, πώς είσαι ή πώς περνάς. Πόσοι θα ενδιαφερθούν χωρίς να χρειάζεται να τους το ζητήσεις.
Θα έχεις παρατηρήσει ότι έχεις αμέτρητες επιλογές για να πιεις έναν καφέ και να συζητήσεις «περί ανέμων και υδάτων». Όταν, όμως, χρειαστείς βοήθεια, συμπαράσταση ή απλώς έναν άνθρωπο να σταθεί δίπλα σου, οι επιλογές ξαφνικά γίνονται ελάχιστες.
Γι’ αυτό και ακούς συχνά ανθρώπους να λένε: «Έχω πολλούς γνωστούς και έναν-δύο φίλους».
Τι καταφέραμε, λοιπόν, ως κοινωνία που εξελίσσεται διαρκώς; Να αυξήσουμε τις γνωριμίες μας, να γεμίσουμε τις λίστες των διαδικτυακών φίλων και των ακολούθων μας, αλλά να χάσουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό. Την αληθινή επαφή.
Στη ζωή δεν χρειάζεται να έχεις πολλούς. Χρειάζεται να έχεις τους κατάλληλους. Να έχεις ανθρώπους που θα σε πάρουν ένα τηλέφωνο χωρίς να θέλουν κάτι. Που θα καταλάβουν από τη φωνή σου ότι κάτι δεν πάει καλά. Που θα ρωτήσουν «τι έχεις;» και θα περιμένουν πραγματικά να ακούσουν την απάντηση. Ανθρώπους που, όταν τους χρειαστείς, δεν θα ψάξουν δικαιολογίες. Θα έρθουν. Αυτοί είναι οι φίλοι, οι πραγματικοί φίλοι.
Γι’ αυτό μην επενδύεις στην ποσότητα. Επένδυσε στην ποιότητα. Στους ανθρώπους και όχι στις γνωριμίες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έχει καμία σημασία πόσους γνώρισες.
Σημασία έχει ποιοι έμειναν όταν τους χρειάστηκες.
