Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Λένε πως ο έρωτας περνάει. Πως ξεθωριάζει, πως μια μέρα ξυπνάς και δεν νιώθεις τίποτα.
Ψέματα.
Ο έρωτας δεν φεύγει ποτέ. Δεν εξατμίζεται, δεν διαγράφεται, δεν γίνεται «τίποτα».
Απλά, κρύβεται.
Πάει και χώνεται σε κάτι αζήτητα της μνήμης, σε μια γωνία που δεν κοιτάς συχνά. Δεν τον βλέπεις, δεν τον αγγίζεις, δεν τον νιώθεις καθημερινά. Κι εκεί, αρχίζεις να πείθεις τον εαυτό σου πως πέρασε.
Αλλά ο έρωτας είναι ύπουλος.
Θα εμφανιστεί εκεί που δεν τον περιμένεις.
Σε ένα τραγούδι που θα ακουστεί τυχαία, σε μια μυρωδιά που θα σε παγώσει στη μέση του δρόμου. Στην άκρη ενός ονόματος που κάποιος θα αναφέρει απρόσεκτα, και ξαφνικά, το στομάχι σου θα σφιχτεί.
Θα είναι πάντα εκεί.
Θα ζει μέσα στις ρωγμές που άφησε πίσω του. Σε στιγμές που νόμιζες πως είχες ξεχάσει, αλλά τελικά σε θυμόντουσαν εκείνες.
Μπορεί να έχεις προχωρήσει. Μπορεί να έχεις βρει άλλες αγκαλιές, να έχεις αγαπήσει ξανά, να έχεις πείσει τον εαυτό σου πως ό,τι ήταν να δοθεί, δόθηκε.
Αλλά το ξέρεις.
Αν γυρνούσε τώρα, αν στεκόταν μπροστά σου και σε κοίταζε όπως τότε, θα ένιωθες το ίδιο.
Γιατί ο έρωτας δεν φεύγει ποτέ.
Μόνο κρύβεται.
Και περιμένει.
