Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ξέρεις γιατί οι αληθινές αγάπες είναι τόσο σπάνιες; Όχι γιατί δεν υπάρχουν. Αλλά γιατί δοκιμάζονται εκεί όπου οι περισσότερες εγκαταλείπονται. Στην απόσταση. Στις παρεξηγήσεις. Στον λάθος χρόνο. Στις περιόδους που η ζωή αποφασίζει να τα ανατρέψει όλα και δεν σε ρωτά αν είσαι έτοιμος. Είναι εύκολο να αγαπάς όταν όλα κυλούν ομαλά. Όταν υπάρχει χρόνος, διάθεση, ηρεμία και δύο άνθρωποι που συναντιούνται χωρίς εμπόδια. Εκεί δεν αποδεικνύεται τίποτα. Εκεί σχεδόν όλοι μπορούν να αγαπήσουν.
Η αλήθεια αρχίζει όταν εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Όταν οι μέρες γίνονται δύσκολες, οι λέξεις παρερμηνεύονται, οι υποχρεώσεις κλέβουν τον χρόνο και η καθημερινότητα αρχίζει να τραβά τον καθένα προς άλλη κατεύθυνση. Εκεί δεν μετριέται το πόσο δυνατά ερωτεύτηκες. Εκεί μετριέται αν έχεις το κουράγιο να μείνεις. Γιατί η αγάπη δεν είναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν όλα είναι εύκολα. Είναι η απόφαση που παίρνεις όταν όλα σε σπρώχνουν προς την έξοδο.
Οι περισσότερες σχέσεις δεν τελειώνουν επειδή χάθηκε ο έρωτας. Τελειώνουν επειδή δύο άνθρωποι άφησαν τον χρόνο να μιλήσει αντί για τους ίδιους. Άφησαν τη σιωπή να γίνει συνήθεια, την απόσταση να μοιάζει φυσιολογική και τον εγωισμό να πείσει και τους δύο ότι «αν νοιαζόταν, θα έκανε εκείνος το πρώτο βήμα». Δεν χρειάζεται πάντα ένας μεγάλος καβγάς για να τελειώσει μια αγάπη. Μερικές φορές αρκούν πολλές μικρές σιωπές, μέχρι που μια μέρα δεν υπάρχει πια τίποτα να ειπωθεί.
Γι’ αυτό οι μεγάλες αγάπες δεν είναι εκείνες που δεν λύγισαν ποτέ. Είναι εκείνες που λύγισαν αμέτρητες φορές και παρ’ όλα αυτά δεν έσπασαν. Εκείνες που έβαλαν πάνω από την περηφάνια το «έλα να μιλήσουμε», πάνω από τον θυμό το «σε καταλαβαίνω» και πάνω από το δίκιο το «μην χαθούμε». Γιατί στο τέλος δεν είναι η απόσταση που χωρίζει δύο ανθρώπους. Δεν είναι ο χρόνος, ούτε οι δυσκολίες. Είναι η στιγμή που σταματούν να διαλέγουν ο ένας τον άλλον. Κι αντίθετα, όταν δύο άνθρωποι συνεχίζουν να επιλέγουν ο ένας τον άλλον, ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν η ζωή κάνει τα πάντα για να τους απομακρύνει, τότε αυτό δεν είναι απλώς αγάπη. Είναι η σπάνια απόφαση δύο ανθρώπων να μη γίνουν ξένοι.
