Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Μου λείπεις, ακούω τη φωνούλα από μέσα μου να λέει.
Μου λείπει αυτό το δικό μας “μαζί” που μόνο εμείς ξέρουμε τι σημαίνει.
Μου λείπει η μυρωδιά σου, κάτι ανάμεσα σε ξύλο και κάρβουνο.
Μου λείπει ο ήχος της φωνής σου και το δικό σου “μωρό μου” που δεν έχει την ίδια ηχώ πουθενά.
Μου λείπει ο καπνός από τα τσιγάρα σου, ναι ως κι αυτός, γιατί στην ομίχλη του χάνομαι, κρύβομαι, ζαλίζομαι και προς στιγμή πιστεύω πως ζω μαζί σου κι όλα είναι καλά.
Μου λείπει το χέρι σου, αυτό που μου χαϊδεύει στοργικά την πλάτη πολύ συχνά όταν κάθεσαι δίπλα μου αλλά και το άλλο που ψάχνει πάνω μου σαν λιμασμένο σκυλί τροφή για τις αισθήσεις του!
Μου λείπει εκείνο το φιλί σου. Αυτό που μόνο εσύ μου δίνεις. Στο μέτωπο τρυφερά, τόσο αγαπησιάρικα που λιώνω σαν να μην έχω φιληθεί ποτέ ξανά, σαν να μην έχει υπάρξει στη ζωή μου τίποτα πιο ερωτικό.
Μου λείπει η δική σου αγκαλιά, ένα λημέρι ολάκερο που με κλειδώνει, που χωνεύει τις γωνίες μου κι επουλώνει τις αμυχές μου. Που με σφίγγει αλλά δεν με πνίγει.
Μπορώ να είμαι ολόκληρη εγώ κλεισμένη εκεί μέσα, στην αγκαλιά σου.
Μου λείπει ο τρόπος σου να με ακούς και να με ηρεμείς, να σου μιλώ για τους δαίμονές μου κι Εσύ εύκολα και γρήγορα να τους διώχνεις μακριά και να με κάνεις να χαμογελώ…
Μου λείπει τόσο πολύ αυτό που είμαι μαζί σου που πονάω.
Και δεν ξέρω πότε θα ξανάρθεις.
Και δεν ξέρω αν θέλω να ξέρεις πόσο πονάω.
Ίσως έτσι τελικά εγώ νιώθω ότι ζω.
Ίσως έτσι καταλαβαίνω πως σ αγαπάω περισσότερο από όσο νομίζεις.
Από όσο αντέχω…
