Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Μερικές φορές, ένα βλέμμα αρκεί.
Να πει όλα όσα τα χείλη δεν τολμούν.
Να χτίσει γέφυρες εκεί που η σιωπή έγινε τείχος.
Ένα βλέμμα μπορεί να σε σώσει.
Να σε κρατήσει όρθιο, όταν όλα γύρω σου λυγίζουν.
Να σε πείσει πως αξίζεις να αγαπηθείς, έστω για μια αναπνοή.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να σου πουν τίποτα.
Σου τα λένε όλα με έναν τρόπο που ούτε εξηγείται, ούτε επαναλαμβάνεται.
Σε κοιτούν και για λίγα δευτερόλεπτα, όλος ο κόσμος σωπαίνει.
Κι εκεί μέσα, μέσα σε μια στιγμή, βρίσκεις το “σ’ αγαπώ”, το “σε καταλαβαίνω”, το “είμαι εδώ”.
Δεν έχει ημερομηνία λήξης ένα βλέμμα τέτοιο.
Το κουβαλάς.
Το φυλάς μέσα σου στις πιο δύσκολες μέρες.
Το θυμάσαι όταν όλοι γύρω σου δείχνουν ότι ξέχασαν.
Κάποιες φορές δεν μένει καν ο άνθρωπος.
Φεύγει. Χάνεται. Χτίζει άλλες ζωές, μακριά από εσένα.
Μα το βλέμμα μένει.
Πιο καθαρό, πιο δικό σου από κάθε υπόσχεση που δεν τηρήθηκε.
Γιατί το βλέμμα δεν ζητά αποδείξεις.
Δεν υπόσχεται.
Δεν κοροϊδεύει.
Απλώς υπάρχει.
Και είναι εκεί που κανένα ψέμα δεν φτάνει.
Εκεί που μόνο η αλήθεια μπορεί να σταθεί.
Μερικές φορές, ένα βλέμμα αξίζει όσο μια ολόκληρη ζωή.
Γιατί σε εκείνη τη στιγμή, σε εκείνα τα δευτερόλεπτα, έγινες ολόκληρος.
Όχι γιατί σε αγάπησαν όπως ήθελες.
Αλλά γιατί, έστω και για λίγο, κάποιος σε είδε όπως πραγματικά είσαι.
Κι αυτό, δεν το παίρνει πίσω κανένας.
