Γράφει η Κική Μαυράκη
Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη εκείνου που μένει σιωπηλά.
Είναι εύκολο να κάνεις φασαρία.
Είναι εύκολο να γεμίζεις τον αέρα με λόγια, να φωνάζεις τα δίκια σου, να απαιτείς να σε ακούσουν.
Το δύσκολο είναι να αντέχεις τη σιωπή σου.
Να μένεις ακίνητος μπροστά στη φουρτούνα χωρίς να χρειάζεσαι χειροκρότημα ή επιβεβαίωση.
Να κρατάς τη φωτιά μέσα σου χωρίς να την ξεσπάς στον κόσμο.
Εκείνοι που σωπαίνουν, δεν είναι αδύναμοι.
Είναι εκείνοι που έχουν μετρήσει τα λόγια τους και έχουν βρει τα περισσότερα περιττά.
Είναι εκείνοι που σήκωσαν βάρη που δεν φαίνονται.
Που έμαθαν να ματώνουν ήσυχα, χωρίς να ζητιανεύουν κατανόηση.
Μην τους βλέπεις σιωπηλούς και νομίζεις πως δεν νιώθουν.
Μην μπερδεύεις τη σιωπή με την αδιαφορία.
Η σιωπή τους είναι επιλογή, όχι αδυναμία.
Είναι εκείνοι που, όταν μιλήσουν, αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους.
Όχι με ένταση, αλλά με αλήθεια.
Όχι με λόγια περιττά, αλλά με λέξεις που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση.
Όταν ένας άνθρωπος σωπαίνει, χτίζει μέσα του.
Χτίζει αντοχή, χτίζει φως, χτίζει ένα ολόκληρο σύμπαν που, αν το αγγίξεις, θα δεις πόσα μπορεί να αντέξει, πόσα μπορεί να αγαπήσει, πόσα μπορεί να συγχωρήσει.
Κι όταν κάποια στιγμή επιλέξει να μιλήσει, να ξέρεις:
Δεν θα χρειαστεί πολλές λέξεις.
Θα πει μόνο αυτά που πρέπει.
Κι ό,τι πει, θα σε αγγίξει εκεί που δεν έφτασε ποτέ κανένα φωνάζον “σ’ αγαπώ”.
Γι’ αυτό, μην υποτιμάς ποτέ εκείνον που μένει σιωπηλά.
Είναι ο μόνος που έχει νικήσει ήδη όλες τις μάχες μέσα του — κι ας μην το έδειξε ποτέ.
