Γράφει η Έλενα Δημάκη
Οι άνθρωποι λένε ότι ερωτεύονται μάτια, χαμόγελα, σώματα και χημεία. Ωραία ιστορία. Βολική. Αλλά είναι ψέμα.
Αν ήταν τόσο απλό, θα ξεχνούσαμε ο ένας τον άλλον με την ίδια ευκολία που αλλάζουμε εποχές. Θα αρκούσε ένα καινούργιο πρόσωπο, ένα καινούργιο χαμόγελο, ένα καινούργιο κορμί για να σβήσει το προηγούμενο.
Δεν συμβαίνει όμως έτσι.
Ξέρεις πότε γίνεται επικίνδυνος ένας άνθρωπος;
Όταν καταφέρει να φτάσει σε εκείνα τα μέρη μέσα σου που είχες κλειδώσει χρόνια πριν.
Όταν δει τον φόβο σου χωρίς να τον κοροϊδέψει.
Όταν δει την ανασφάλειά σου χωρίς να την εκμεταλλευτεί.
Όταν δει ποια είσαι όταν πέφτουν οι άμυνες, τα φίλτρα, οι ρόλοι και οι παραστάσεις.
Εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί από εκεί και μετά δεν συγκρίνεται με κανέναν.
Όχι επειδή είναι τέλειος.
Αλλά επειδή σε έκανε να νιώσεις ορατή.
Και ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς πολλά πράγματα.
Χωρίς πολυτέλειες.
Χωρίς βεβαιότητες.
Χωρίς απαντήσεις.
Δύσκολα όμως ζει χωρίς σύνδεση.
Δύσκολα ξεχνά εκείνον που τον έκανε να αισθανθεί πως κάποιος τον κατάλαβε χωρίς να χρειαστεί να απολογηθεί για τον εαυτό του.
Γι’ αυτό οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν όταν σταματά το πάθος.
Τελειώνουν όταν προδοθεί η ασφάλεια.
Όταν εκείνος που κρατούσε την ψυχή σου στα χέρια του, ξεχάσει πόσο εύθραυστη ήταν.
Κι ίσως γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι μένουν μέσα μας χρόνια ολόκληρα.
Όχι γιατί ήταν οι ομορφότεροι.
Όχι γιατί ήταν οι καλύτεροι.
Αλλά γιατί για μια μικρή, σπάνια, σχεδόν θαυματουργή περίοδο της ζωής μας, μας έκαναν να νιώσουμε πως δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε.
Και πίστεψέ με.
Δεν υπάρχει πιο εθιστικό συναίσθημα από αυτό.
Να σε αγαπούν χωρίς να χρειάζεται να μεταμφιέζεσαι.
