Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν υπάρχει «λάθος στιγμή».
Ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό μια και καλή, γιατί έχει γίνει το πιο βολικό παραμύθι της εποχής.
Δεν υπάρχει εκείνος που σε αγάπησε αλλά δεν μπορούσε.
Δεν υπάρχει εκείνη που σε ήθελε αλλά δεν ήξερε πώς.
Υπάρχει μόνο λάθος άνθρωπος, σε κάθε πιθανή στιγμή.
Λάθος άνθρωπος, που δεν ήξερε τι να κάνει με την αγάπη σου.
Που δεν μπορούσε να κρατήσει ούτε το χέρι σου, ούτε την ψυχή σου.
Που μπέρδεψε την ανάγκη του με τη δική σου παρουσία.
Που ήρθε, έμεινε λίγο – κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Δεν έφταιγε ο χρόνος. Ούτε οι συγκυρίες. Ούτε τα ζώδια.
Έφταιγε το ότι δεν ήσουν ποτέ επιλογή του. Ήσουν διαφυγή.
Μια αναβολή από την αλήθεια του. Μια παράταση μοναξιάς.
Αν ήσουν ο σωστός άνθρωπος γι’ αυτόν,
θα έβρισκε τη στιγμή. Θα την έκλεβε. Θα τη διάλεγε.
Γιατί ο έρωτας – όταν είναι αληθινός – δεν περιμένει. Δεν αναβάλλεται. Δεν μετατίθεται.
Ο σωστός άνθρωπος θα φτάσει στη λάθος στιγμή,
και θα τη διορθώσει. Θα την αλλάξει. Θα τη φτιάξει όπως την αντέχετε κι οι δύο.
Γιατί δεν είναι η στιγμή που φτιάχνει τη σχέση.
Είναι η πρόθεση. Είναι η αλήθεια. Είναι το “είμαι εδώ”.
Κι ο λάθος άνθρωπος, ξέρεις τι κάνει;
Βρίσκει πάντα μια καλή δικαιολογία για να μη μείνει.
Έχει πάντα έναν καλό λόγο για να φύγει.
Ξέρει να κρύβεται πίσω απ’ το «δεν είμαι έτοιμος»,
όταν στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ πρόθυμος.
Γι’ αυτό, μην τον ντύνεις με το ρομαντισμό του λάθος timing.
Δεν του αξίζει τόσο φως.
Δεν σε αγάπησε «αργά». Δεν σε ήθελε «λίγο πριν».
Απλώς δεν σε ήθελε αρκετά.
Κι αυτό δεν είναι λάθος στιγμή.
Είναι λάθος άνθρωπος.
