Γράφει η Αστέρω
Όταν ψάχνω ασφάλεια, βρίσκω καταφύγιο σε σένα. Το άγγιγμά σου, η φωνή σου, η αγκαλιά σου γίνονται η ασπίδα μου απέναντι σε κάθε τι που θα μπορούσε να με πληγώσει. Όλα όσα ευχήθηκα γίνονται πραγματικότητα. Είμαστε μαζί μια ένωση εκρηκτική, μα ταυτόχρονα τρυφερή. Σαν εκείνες που όσο δυνατά κι αν συγκρουστούν, μόνο πιο κοντά μπορούν να φέρουν τους ανθρώπους.
Ξέρεις να βλέπεις βαθιά μέσα μου. Διακρίνεις τις ατέλειές μου χωρίς να με κρίνεις. Ακούς τις σιωπές μου, ακόμα κι όταν αυτές μοιάζουν εκκωφαντικές. Γκρεμίζεις εύκολα τους τοίχους που υψώνω γύρω μου. Καταλαβαίνεις τη στιγμή. Κι αυτό, πίστεψέ με, είναι πολύτιμο. Είναι το όπλο που μας κάνει αληθινά δυνατούς.
Κρατώ μέσα μου τη μυρωδιά σου, σαν δικό μου μυστικό σύμμαχο, όπου κι αν βρεθώ. Κανείς δεν αντέχει χωρίς στοργή. Κανένας δε βγαίνει νικητής από τις μάχες της ζωής χωρίς τρυφερότητα. Καμία βαθιά ανάγκη δε γεμίζει χωρίς πάθος. Κι εμείς, και οι δύο, διψάμε τόσο γι’ αυτά.
Ξέρω πως δε θα με ρωτήσεις τι θα κάνω για σένα. Δε ζητιανεύεις ποτέ. Δίνεις απλόχερα χωρίς να απαιτείς. Ξέρεις ότι, όπως κι εσύ, θα είμαι εκεί. Να σε λυτρώνω, να σε ακούω, να σε νιώθω, ακόμα κι αν δεν ειπωθεί λέξη ανάμεσά μας. Γιατί εσύ τόλμησες να βγάλεις τη μάσκα και μου επέτρεψες να σε δω αληθινά. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσες ποτέ να μου χαρίσεις.
