Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν μέχρι εκεί που δεν χρειάζεται να βουτήξουν βαθιά
Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις.
Γιατί ορισμένοι άνθρωποι ξέρουν να μοιάζουν θάλασσα ενώ είναι νερό μέχρι τον αστράγαλο. Ξέρουν να λένε τις σωστές λέξεις, να κοιτούν με εκείνο το βλέμμα που μοιάζει υπόσχεση, να δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως ήρθαν για να μείνουν όταν μέσα τους έχουν ήδη υπολογίσει μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.
Κι εσύ μπαίνεις.
Με όλο σου το σώμα.
Με όλη σου την ψυχή.
Χωρίς σωσίβιο.
Γιατί έτσι αγαπάς.
Δεν έμαθες ποτέ να δοκιμάζεις νερά με την άκρη του ποδιού. Δεν ήξερες να αγαπάς λίγο. Να δίνεις λίγο. Να λείπεις λίγο για να μη συνηθίσουν την παρουσία σου. Να κρατάς κομμάτια σου στην άκρη για ασφάλεια.
Κι εκεί αρχίζει το λάθος.
Γιατί δεν αγαπούν όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε θέλουν μέχρι εκεί που δεν τους αναγκάζεις να κοιτάξουν τον εαυτό τους. Μέχρι εκεί που δεν χρειάζεται να σπάσουν τους εγωισμούς τους. Μέχρι εκεί που δεν απειλείται η βολή τους.
Θα σου δώσουν βράδια. Πάθος. Συνήθειες. Μικρές καθημερινότητες που μοιάζουν σπίτι.
Και μετά;
Μετά θα τρομάξουν.
Γιατί ο αληθινός έρωτας είναι άγριο πράγμα.
Δεν θέλει μόνο χέρια να κρατιούνται.
Θέλει ανθρώπους να ξεγυμνώνονται.
Να λένε αλήθειες που πονάνε.
Να μένουν όταν τελειώνει ο ενθουσιασμός και αρχίζει η πραγματική δουλειά.
Και κάποιοι δεν γεννήθηκαν γι’ αυτό.
Γεννήθηκαν για τα εύκολα.
Για τα πρώτα μηνύματα.
Για την προσμονή.
Για το κυνήγι.
Για την επιβεβαίωση.
Όχι για το βάθος.
Όχι για τις δύσκολες μέρες.
Όχι για εκείνες τις νύχτες που ο άνθρωπος δίπλα τους διαλύεται και χρειάζεται αγκαλιά κι όχι απόσταση.
Κάποιοι έρωτες δεν τελειώνουν επειδή έλειψε η αγάπη.
Τελειώνουν γιατί ο ένας έμαθε να κολυμπάει ωκεανούς κι ο άλλος πανικοβαλλόταν όταν το νερό έφτανε στο στήθος.
Κι ύστερα περνάει ο χρόνος.
Και σταματάς να θυμώνεις.
Γιατί καταλαβαίνεις.
Δεν χάλασε κάτι.
Δεν απέτυχες.
Απλώς έδωσες βυθό σε άνθρωπο που είχε μάθει να ζει μόνο στα ρηχά.
