Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ζωή κερασμένη, είναι ζωή ληγμένη, καλή μου.
Το κατάλαβες αργά, το ξέρω. Αλλά το κατάλαβες. Φάνηκε στο χαμηλωμένο βλέμμα σου.
Γιατί κάποτε σε έπεισαν πως όλα είναι για λίγο. Για όσο..
Και όσο προλαβαίνεις, να τα αρπάζεις. Ανθρώπους, ταξίδια, χρήματα, ζωές.
Για όσο προλαβαίνεις, να πουλήσεις φιλίες, στιγμές, παραμύθια..
Και να μην λες κι ευχαριστώ..
Όμως όχι.
Η ζωή δεν είναι για να στην κεράσουν.
Ούτε για να χωθείς σε ξένα τραπέζια.
Είναι για να την απαιτήσεις. Να την επιλέξεις.
Όχι να τη δανειστείς. Όχι για να στην ψωνίσουν.
Κι αυτοί που την πίνουν σε ξένα ποτήρια,
μένουν στο τέλος με το κατακάθι.
Με τη μισή απόλαυση, με την ενοχή στο λαιμό.
Με το «δεν πειράζει, κι έτσι κάτι ήταν».
Όχι, δεν ήταν.
Η ζωή δεν είναι λίγη.
Ούτε λήγει στα τριάντα, στα σαράντα, ή όταν σε αφήσει κάποιος.
Η ζωή λήγει όταν αρχίζεις να συμβιβάζεσαι για να μην χάσεις την ιδιότητα του αρπακτικού.
Όταν λες «καλά είναι κι έτσι».
Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει για να μη φανεί η πικρία.
Ξέρεις πού φαίνεται η αλήθεια της ζωής;
Όχι στις υπερβολές, ούτε στις ταμπέλες.
Φαίνεται στην ησυχία.
Στο βλέμμα που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Στο χαμόγελο που δεν ζητάει έγκριση.
Στην παρουσία που δεν κάνει θόρυβο, αλλά γεμίζει τον χώρο.
Στην υπομονή, για να περάσεις από το “ταμείο”.
Φαίνεται στο «δεν το αντέχω» που λες και το εννοείς.
Στο «δεν μου κάνουν τα ψίχουλα κανενός» που το στηρίζεις με τις πράξεις σου.
Όλα τα άλλα, είναι για να γεμίζουν τα βράδια όσων δεν τόλμησαν να ζήσουν για τον εαυτό τους.
Οπότε όχι, δεν ήταν αρκετό που σου την κέρασαν. Δεν ήταν αρκετό που σου την ψώνισαν σε τιμή ευκαιρίας.
Ούτε ήταν γενναιοδωρία τους.
Ήταν ο τρόπος τους να κρατήσουν κάποιον που δεν πίστευε ακόμα ότι αξίζει ολόκληρο ποτήρι.
Τώρα όμως το ξέρεις.
Η ζωή δεν είναι για να περιμένεις να σου τη δώσουν.
Είναι για να την ζήσεις με όλο το ρίσκο.
Με θάρρος. Με πόνο. Με όλα.
Αλλά ποτέ με ψιχουλάκια..
ΥΓ. Εις υγείαν… 😉
