Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν αγάπες που σε κάνουν να πιστεύεις ότι βρήκες το “για πάντα”. Αγάπες γεμάτες βλέμματα, ένταση, φλόγα. Μα όσο δυνατές κι αν μοιάζουν, δεν κρατάνε αν δε γίνουν επιλογή. Αν δε γίνουν πράξη. Αν δεν τις διαλέγεις ξανά και ξανά, κάθε μέρα, και ας μην είναι εύκολο.
Η αγάπη που δε συνοδεύεται από την πρόθεση να την κρατήσεις, να τη φροντίσεις, να σταθείς μέσα της γίνεται σκιά. Κάτι που υπήρξε, αλλά δεν είχε βάθος. Κάτι που σε στοίχειωσε, αλλά δε σε γείωσε. Αφήνει πίσω της μια ανάμνηση, μια απορία, μια τρύπα. Ήταν εκεί, την ένιωσες, αλλά δε ρίζωσε. Γιατί κάποιος —ή κι οι δυο— δεν έσκυψε να την ποτίσει.
Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα. Να πιστέψεις ότι η αγάπη είναι αρκετή. Ότι επειδή αγαπάς, όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους. Αλλά η αγάπη χωρίς επιλογή είναι σαν ένα τραγούδι που ποτέ δεν ηχογραφήθηκε. Κάποιος το σιγοτραγούδησε, αλλά κανείς δεν το κράτησε ζωντανό.
Και ύστερα… υπάρχουν οι άλλοι. Αυτοί που επιλέγουν.
Αυτοί που δεν αγαπούν μόνο στα εύκολα, αλλά μένουν όταν έχει σιωπή, όταν έχει απόσταση, όταν έχει φθορά. Αυτοί που δε λένε απλώς «σ’ αγαπώ», αλλά που σηκώνουν τα μανίκια και μπαίνουν στη ζωή σου με δουλειά, με αφοσίωση, με συνέπεια.
Είναι εκείνοι που σε βλέπουν όπως είσαι και σε διαλέγουν έτσι. Όχι επειδή είσαι τέλειος ή τέλεια, αλλά επειδή η ατέλειά σου τούς αφορά. Που δε φεύγουν στην πρώτη δυσκολία, ούτε παγώνουν μόλις περάσει το πρώτο κύμα του ενθουσιασμού. Που ξυπνούν δίπλα σου μια Τρίτη χωρίς λόγο και σκέφτονται «Εδώ θέλω να είμαι».
Οι άνθρωποι που επιλέγουν την αγάπη, δεν είναι πιο ρομαντικοί. Είναι πιο γενναίοι. Γιατί ξέρουν πως η αγάπη δεν κρατιέται από το χθες, αλλά από το τι κάνεις σήμερα. Κι αυτοί διαλέγουν. Τον άνθρωπο. Το μοίρασμα. Την ευθύνη. Τη στήριξη. Την ειλικρίνεια.
Είναι πραγματικά ξεχωριστό – και σπάνιο – να σε διαλέγει κάποιος ενώ θα μπορούσε να είναι αλλού. Να μη μένει κοντά σου από συνήθεια ή φόβο, αλλά γιατί, μέσα στο πλήθος των επιλογών, βλέπει σε σένα κάτι μοναδικό. Σε κοιτάζει και λέει, όχι από ανάγκη αλλά από συνείδηση «Εδώ αξίζει να μείνω». Που δε ψάχνει κάτι πιο εύκολο ή πιο έντονο, αλλά σκάβει σε σένα για να βρει το αληθινό.
Κι αν έχεις δίπλα σου έναν τέτοιον άνθρωπο να τον κρατήσεις. Να τον ευγνωμονείς. Όχι γιατί σε αγαπά απλώς, αλλά γιατί σε επιλέγει. Κι αν είσαι εσύ ένας από αυτούς να το ξέρεις είσαι σπάνιος. Γιατί στη σημερινή εποχή, όπου όλα είναι αναλώσιμα και οι σχέσεις συχνά χτίζονται στην αδράνεια ή στη φαντασίωση, το να επιλέγεις κάποιον κάθε μέρα είναι η πιο βαθιά πράξη αγάπης.
Η αγάπη δεν αρκεί να είναι συναίσθημα. Πρέπει να είναι βήμα. Απόφαση. Στάση ζωής. Γιατί αν δε γίνει επιλογή, γίνεται σκιά. Και οι σκιές δε ζουν μαζί μας. Μόνο μας ακολουθούν.
