Γράφει η Κική Γ.
Ξεκινάς μια σχέση σε μια ώριμη ηλικία και νομίζεις πως θα αποφύγεις τις κακοτοπιές και πως, γενικότερα, θα προσέχεις τον εαυτό σου. Θα θέσεις σωστά τα όριά σου από την αρχή, θα κοιτάξεις να περνάς καλά, να αναπνέεις σ’ αυτή τη σχέση, να θέτεις τις προτεραιότητές σου με βάση τα θέλω σου.
Μια χαρά τα λες και μια χαρά τα σκέφτεσαι, αλλά τα λόγια από την πράξη απέχουν πολύ.
Κατ’ αρχάς, τον πρώτο καιρό, όλα είναι μια χαρά και υπάρχει και έρωτας και πάθος και αρχίζουν να θολώνουν τα νερά. Κάτι το «καινούργιο», κάτι ο ενθουσιασμός, περνάει ο καιρός και αρχίζεις να δένεσαι και η συνήθεια κάνει υπαρκτή την εμφάνισή της.
Εσύ λοιπόν, τρως το παραμύθι το όμορφο, ενθουσιάζεσαι, τυφλώνεσαι και αρχίζεις να ζεις στο συννεφάκι σου. Έχεις επιλεκτική ακοή και όραση. Δεν ακούς τα καμπανάκια, δε βλέπεις τα ψιλά γράμματα.
Δεν μπορείς, μοιραία, ούτε να προετοιμαστείς ούτε να πάρεις αποφάσεις, πριν βρεθείς μπρος στο πρόβλημα.
Το θέμα υπάρχει, φωνάζει, εσύ στον κόσμο σου.
Νομίζεις πως όλα τα έχεις προβλέψει, τα έχεις λύσει.
Έρχεται η ώρα, αυτή η άτιμη, μπαμπέσικα και ύπουλα, και γκρεμίζει τον κόσμο σου, σε αδειάζει, σε ξεγυμνώνει.
Πάλι έχασες.
Πάλι πόνταρες σε λάθος άνθρωπο.
Πάλι γέμισες πληγές.
Ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος και απόλυτος.
Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν στηρίζεσαι ποτέ στα sos.
Τα θέματα είναι πάντα εκτός ύλης.
