Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν χρειάζομαι εξηγήσεις. Ούτε λέξεις, ούτε δικαιολογίες. Αν ήταν όλα τόσο απλά, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Δεν χρειάζεται να μου πεις γιατί έφυγες. Το ξέρω. Όχι γιατί το είπες, αλλά γιατί το ένιωσα. Το είδα στα μάτια σου πριν το αποφασίσεις. Τη στιγμή που έγινες ξένος μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Αλλά γύρνα απόψε.
Μην πεις τίποτα. Άσε τα λόγια να μείνουν για άλλες στιγμές, αν και όταν χρειαστούν. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να είσαι εδώ. Να σε νιώσω. Να γεμίσει ξανά ο χώρος με την παρουσία σου.
Έχω κουραστεί να ψάχνω το «γιατί» σε κάθε σιωπή. Να παλεύω με το κενό που άφησε η απουσία σου. Ξέρεις, δεν είναι τα μεγάλα που μας διαλύουν. Είναι τα μικρά. Το άδειο μαξιλάρι δίπλα μου. Ο καφές που δεν φτιάχνω πια για δύο. Οι στιγμές που γίνονται ασήκωτες όταν λείπεις.
Δεν θέλω εξηγήσεις, γιατί καμία δεν θα αλλάξει αυτά που ζήσαμε. Ούτε αυτά που θέλω να ζήσουμε. Ο έρωτας δεν είναι ποτέ λογικός. Δεν είναι ποτέ τέλειος. Είναι πόνος και χαρά, θυμός και αγκαλιά. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει: η ανάγκη μου να είσαι εδώ.
Γύρνα απόψε. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς ερωτήσεις. Το μόνο που θέλω είναι να σε δω να ανοίγεις την πόρτα. Να αφήσεις το παρελθόν έξω και να φέρεις μόνο εσένα. Εσένα, όπως είσαι. Με τις αδυναμίες, τα λάθη, τον εαυτό σου ολόκληρο.
Δεν χρειάζομαι εξηγήσεις. Μου αρκεί που θα γυρίσεις. Γιατί ξέρω πως, όταν είσαι εδώ, όλα τα υπόλοιπα βρίσκουν τη θέση τους.
