Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ήρθαν τα Χριστούγεννα, για πολλούς η ωραιότερη γιορτή του χρόνου. Δέντρα στολισμένα, εορταστική κίνηση στους δρόμους, μαγαζιά με κόσμο, γιορτινά τραπέζια, ευχές και χαρά. Μέσα σε αυτή την χαρούμενη ατμόσφαιρα, δεν παραλείπουμε και το φιλανθρωπικό μας καθήκον. Η βοήθεια στο συνάνθρωπο είναι μεγάλη, είτε αυτός είναι άστεγος, είτε ηλικιωμένος, είτε άρρωστος. Ακούμε και βλέπουμε πάρα πολλές φιλανθρωπικές δράσεις, αξίες συγχαρητήριων. Καταφέρνουμε έτσι να δώσουμε λίγη χαρά σε άτομα που υποφέρουν «μαλακώνοντας» τον πόνο τους και προσφέροντάς τους χαμόγελο και ελπίδα.
Όλα αυτά είναι πάρα πολύ όμορφα και καλό είναι που γίνονται. Αλλά; Γιατί υπάρχει και ένα “αλλά”. Τι γίνεται μετά τις γιορτές; Έχουμε την ίδια φιλανθρωπική διάθεση; Μάλλον όχι. Κάνεις δεν νομίζω να πιστεύει, ότι οι ανάγκες αυτών των ανθρώπων καλύπτονται αποκλειστικά και μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα που είμαστε όλοι χαρούμενοι και με διάθεση να προσφέρουμε!
Θα μου πείτε βέβαια, ότι όλοι έχουμε προβλήματα και δεν είναι εφικτό πάντα να βοηθάμε. Συμφωνώ εν μέρει. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες, ούτε μπορούμε πάντα όλοι να βοηθάμε. Μπορεί όμως αυτό να γίνεται περιστασιακά (πότε κάποιοι και πότε κάποιοι άλλοι) και με ό,τι μπορεί ο καθένας. Έτσι μπορούμε να δώσουμε αληθινή χαρά σε όσους υποφέρουν, γιατί θα ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος για αυτούς όλο το χρόνο και όχι μόνο δύο μήνες του.
Το να αγαπάς τους ανθρώπους και να τους βοηθάς, όταν μπορείς, δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει χρονικό περιορισμό. Ας μην είμαστε φιλάνθρωποι μόνο τις γιορτές, αλλά σε μόνιμη βάση, καθώς ένας άνθρωπος που υποφέρει έχει ανάγκη από βοήθεια όλο το χρόνο. Αυτό βέβαια για να γίνει χρειάζεται ενσυναίσθηση την οποία πρέπει να αναπτύξουμε σε μεγάλο βαθμό αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Είναι σημαντικό να μπορείς να νιώσεις τον άλλο, βάζοντας τον εαυτό σου στη θέση του, και είναι αυτό που κάνει πάντα τη διαφορά !
Καλά Χριστούγεννα σε όλους με υγεία και χαρά!
