Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Αντέχει ο έρωτας στις μέρες του κορονοϊού; Πολλαπλασιάζεται, δυναμώνει, διαιρείται όπως ο ιός ή εξαφανίζεται και τρέχει μακριά όπως δε θα θέλαμε να κάνει; Είναι δίπλα σου και σου κρατάει το χέρι, σε φυλάει όταν νοσήσεις ή το βάζει στα πόδια και μη τον είδατε το Παναή, αν τον λένε Παναή.
Μήπως, λέω μήπως σταματάει για λίγο να υπάρχει και όταν όλα λάβουν καλώς, εμφανίζεται και πάλι σα να μην έφυγε ποτέ, σα να ήταν πάντα εκεί και σε περίμενε να αναρρώσεις; Ποιος ξέρει όμως τι συμβαίνει μετά. Ποιος ξέρει τι θα γίνει αύριο, μεθαύριο και παρά μεθαύριο. Δυστυχώς κανείς δε ξέρει.
Ο μόνος που έχει τη πείρα να μας διδάξει, είναι ο χρόνος, αυτός θα μας δείξει τι μέλει γενέσθαι. Αυτός θα γιατρέψει τις πληγές, τους θανάτους και τους έρωτες που χάθηκαν εν καιρώ πολέμου. Ο χρόνος θα φέρει τη λύτρωση και την Ανάσταση μαζί.
Εκείνος θα επουλώσει κάθε τραύμα που άνοιξε όλο αυτό τον καιρό που πέρασε. Ο χρόνος θα ξεχάσει, εκείνον, τον ανόητο, έρωτα που σε άφησε, που φοβήθηκε, που δείλιασε μη νοσήσει μαζί σου και σε ξέχασε σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή.
Εκείνος θα λησμονήσει τις κακές στιγμές που θα περάσουν, θα απαλύνει το πόνο που ένιωσες για κάποιον που τυχόν έχασες από αυτή τη πανδημία, κάποιον που αγαπούσες πολύ και τον πήρε μακριά σου.
Εκείνος, θα είναι ο γιατρός όλων, όταν αυτός ο εφιάλτης που ζούμε θα περάσει. Όταν μας βρει ξανά όλους ενωμένους και δυνατούς να βγαίνουμε από το σκοτάδι πάλι στο φως. Από την αφάνεια ξανά στην επιφάνεια, άτρωτους σα να μη πέρασε από γύρω μας κανείς.
Θα μυρίσει ξανά ο τόπος αγάπη, γέλιο, χαρά και αισιοδοξία. Δε θα χορταίνουμε να αγαπάμε και να ζούμε, γιατί δοκιμαστήκαμε σκληρά και τα καταφέραμε.
Αυτό θα αποδείξουμε, στον ιό που μας πρόσβαλε, πως ότι και να φέρει εμείς θα συνεχίσουμε να ζούμε σα να μη πέρασε ποτέ.
