Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πολλές φορές άφησα τα “γιατί” μου αναπάντητα.
Κι άλλες τόσες, έκλεισα τις αμφιβολίες μου σ’ ένα κουτί για να μην τις αντιμετωπίσω.
Ήταν εκείνο το ένστικτο που μου έλεγε την αλήθεια, αλλά δεν ήθελα να το ακούσω.
Κι ήρθε η αλήθεια να ξεδιπλωθεί μπροστά μου, τόσο απλά..
Ένα μοτίβο ήμουν κι εγώ, μέσα στα πολλά.
Τώρα πια, δεν φοβάμαι να το ξεστομίσω.
Ένα παιχνίδι, να περάσει η ώρα. Μια απασχόληση να περάσει ο καιρός.
Ίδιο μοτίβο, ίδιες φράσεις, ίδιες λέξεις, ίδια η μεθοδολογία.
Προμελετημένο το έγκλημα, κι εγώ συνεργός.
Ναι ψυχή μου, δεν θα σταθώ απέναντί σου σαν θύμα. Δεν είμαι.
Ούτε σαν θύτης. Ούτε κι από αυτό είμαι.
Συνεργός ήμουν στο έγκλημα. Συνεργός γιατί αφέθηκα, γιατί εμπιστεύτηκα, γιατί πίστεψα..
Συνεργός, γιατί ήξερα!
Θα σταθώ μπροστά σου, όπως στάθηκα όλες τις φορές.
Με την αλήθεια μου. Με την κατάδική μου αλήθεια που τώρα δεν μπορείς να αμφισβητήσεις. Με την κατάδική μου αλήθεια που τώρα δεν μπορείς να γκρεμίσεις.
Τώρα ξέρω, πως σε αυτή την παρτίδα, είχα το χειρότερο φύλλο, αλλά κέρδισα. Γιατί εγώ, ένιωσα. Γιατί εγώ, πίστεψα. Γιατί εγώ, τίμησα. Γιατί εγώ, δεν ξευτίλισα τον έρωτα για μια επιβεβαίωση.
Τώρα ξέρω, πως το χειρότερο φύλλο, το είχα εγώ, και μπορεί να φεύγω ταπί από αυτή την ιστορία, όμως φεύγω με το κεφάλι ψηλά.
Τώρα ξέρω, πως το χειρότερο φύλλο, το είχα εγώ, κι όμως.. σε κέρδισα. Μόνο που το τίμημα, ήταν πολύ μεγάλο.
Το τίμημα, ήσουν εσύ.
Κι εσύ κατάφερες, να γίνεις ένας, μέσα στους πολλούς.
Ένας, ανάμεσα σε τόσους.
Ένας ακόμα, διαθέσιμος για όλες.
Κι εμένα ψυχή μου, τα δημοσίας χρήσεως αισθήματα, η δημοσίας χρήσεως επιβεβαίωση και οι δημοσίας χρήσεως άντρες, δεν μου κάνουν.
Ένας ανάμεσα στους πολλούς..
