Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αχ αυτή η Ιθάκη..
Πόσα και πόσα δεν γράφτηκαν. Πόσα όνειρα και πόσες προσδοκίες φορτώθηκε χωρίς να τη ρωτήσουμε.
Χωρίς να της πούμε αν θέλει να είναι το λιμάνι μας κι ο τερματισμός μας.
Αν της αρέσει να είναι το σημείο συνάντησης με το μοιραίο, τον πόθο και το ανεκπλήρωτο.
Κι αντί να μιλάμε για ταξίδια, αντί να φτιάχνουμε μουσικές για να μας συντροφεύουν στις μέρες μας, αντί να χαράζουμε χάρτες στα σύννεφα για τον επόμενο προορισμό μας, χανόμαστε σε μια Ιθάκη ιδανική!
Κι εγώ σου λέω, άσε τα ιδανικά, τα τέλεια και τα ατσαλάκωτα για εκείνους που σκηνοθετούν τη μέρα, τη ζωή, τα αισθήματα, και μιλά για τις στιγμές που γκρεμοτσακίστηκες.
Για τις στιγμές που γέλασες, που έκλαψες, που έσπασες τα κόκκαλά σου ένα ένα..
Για εκείνες τις φορές, σηκώθηκες, που κοίταξες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και χαμογέλασες.
Κι άσε την Ιθάκη, για τους μνηστήρες..
Εσύ, ξεκίνα το ταξίδι, απόλαυσε την διαδρομή.. και μέτρα πιο πολύ απ’ όλους, το συνταξιδιώτη, το σύμμαχο, το φίλο, τον άνθρωπό σου!
