Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Μπορείς να με ακούσεις; Άφησέ με να σου μιλήσω, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς σχόλια, χωρίς διακοπές. Τώρα που βρήκα το θάρρος, άφησέ με να σου τα πω όλα όπως τα σκέφτομαι, όπως τα νιώθω. Μα μη βιαστείς να με κρίνεις. Δεν θέλω άλλο, αρκετά. Βαρέθηκα ν’ ακούω ότι κάνω λάθος, κουράστηκα ν’ ακούω συμβουλές που έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να ακολουθήσω. Γιατί αν το κάνω, δεν θα είμαι εγώ. Μην προσπαθήσεις, λοιπόν, σήμερα, μην πεις τίποτα. Μονάχα άκου με. Για μια φορά αφουγκράσου όλα όσα κρύβουν οι λέξεις μου. Και μην πεις κουβέντα.
Γιατί το ν’ ακούς και το να κρίνεις είναι δύο πράγματα διαφορετικά και ασύμβατα. Όταν με ακούς, θέλω ν’ ακούς τη φωνή μου. Κι όταν με κρίνεις, ν’ ακούς τον εαυτό σου. Όταν με ακούς, θέλω να καταλαβαίνεις όλα εκείνα τα συναισθήματα που ξεδιπλώνονται καθώς σου μιλάω. Ν’ ακούς τη χροιά της φωνής μου και να καταλαβαίνεις ακόμα κι εκείνα που δεν αντέχω να σου πω. Ν’ ακούς το λυγμό που κρύβω και να σωπαίνεις. Κι όταν με κρίνεις, θέλω ν’ ακούς τον εαυτό σου. Τα λόγια εκείνα που τόσο εύκολα ξεστομίζεις, μιλώντας εκ του ασφαλούς. Ν’ ακούς εσένα να μιλάει για σένα. Γιατί όσα λες σε σένα μοναχά ταιριάζουν.
Εγώ είμαι φτιαγμένη αλλιώς. Κι αν κάνω λάθη, είναι δικά μου. Επιλογή μου και μαγκιά μου, στην τελική. Και τα «γιατί» δεν μπόρεσες να τα καταλάβεις. Με κρίνεις λάθος. Με μετράς με τα δικά σου μέτρα και σταθμά. Και πάντα απ’ την εξίσωση κάτι λείπει. Λείπω εγώ. Λείπει η ψυχή μου, που την έδωσα στο πιο σωστό λάθος της ζωής μου. Και δε μετάνιωσα λεπτό. Κι αν σου μιλάω γι’ αυτό, δεν είναι για να με κρίνεις. Είναι για να ακούσεις τη φωνή μου. Να με καταλάβεις. Και να σωπάσεις…
