Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν είναι τα λόγια σου που λείπουν. Δεν είναι τα βράδια που δεν έμεινες. Δεν είναι τα «σ’ αγαπώ» που δεν είπες. Είναι όλα αυτά που μπορούσαμε να είχαμε γίνει και δεν γίναμε. Είναι οι μέρες που δεν ξημέρωσαν μαζί μας, τα όνειρα που δεν προλάβαμε να αγγίξουμε. Μου χρωστάς. Μου χρωστάς όσα δεν ζήσαμε.
Χρωστάς τις βόλτες που δεν κάναμε. Τους δρόμους που δεν περπατήσαμε χέρι-χέρι, με τον κόσμο να εξαφανίζεται γύρω μας. Χρωστάς τις νύχτες που δεν ξαπλώσαμε δίπλα-δίπλα, με τις σιωπές μας να λένε όλα όσα δεν μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Χρωστάς το «εμείς» που δεν έγινε ποτέ.
Δεν είναι οι στιγμές που χάσαμε. Είναι οι στιγμές που δεν δημιουργήσαμε.
Γιατί εσύ δεν τόλμησες. Δεν άφησες τον εαυτό σου να βυθιστεί στο «μαζί». Στάθηκες στην άκρη, φοβισμένος, διστάζοντας να πάρεις το επόμενο βήμα. Κι εγώ; Εγώ περίμενα. Περίμενα να δεις αυτό που μπορούσαμε να είμαστε. Αλλά η αναμονή έγινε σιωπή, και η σιωπή έγινε κενό.
Ξέρεις τι πονάει περισσότερο;
Όχι το τέλος. Όχι η απουσία σου. Αλλά όλα αυτά που θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει. Όλες οι αναμνήσεις που δεν φτιάξαμε ποτέ. Ο έρωτας που δεν μας άφησες να ζήσουμε.
Μου χρωστάς το πάθος.
Το πάθος που κρατούσες πίσω, σαν να φοβόσουν να καείς. Μου χρωστάς την ένταση, τις στιγμές που θα μας έπαιρναν την ανάσα. Μου χρωστάς εκείνα τα μικρά, ασήμαντα πράγματα που γίνονται οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις.
Μου χρωστάς την αλήθεια.
Γιατί ό,τι κι αν πεις, ξέρω πως το φοβήθηκες. Φοβήθηκες να αφεθείς, να ρισκάρεις, να μείνεις. Φοβήθηκες να ζήσεις κάτι που δεν μπορούσες να ελέγξεις. Κι έτσι, αντί να φτιάξεις μαζί μου έναν κόσμο γεμάτο φως, διάλεξες τη σκιά.
Μου χρωστάς.
Όχι για να στο επιστρέψεις. Όχι για να φτιάξουμε από την αρχή ό,τι χάσαμε. Αλλά για να το ξέρεις. Για να θυμάσαι. Για να καταλάβεις πως η αγάπη δεν είναι για να την φοβάσαι. Είναι για να την ζεις, ακόμα κι αν σε πονέσει.
Χρωστάς όσα δεν ζήσαμε.
Κι εγώ; Εγώ δεν θα περιμένω πια. Δεν μπορώ να ζήσω με τα «αν» και τα «ίσως». Γιατί η ζωή είναι για αυτούς που τολμούν, για αυτούς που λένε «ναι» χωρίς να μετρούν τις πληγές. Και εσύ δεν ήσουν ένας από αυτούς.
Αλλά εγώ θα είμαι. Και θα ζήσω. Όχι πια με αυτά που δεν έγιναν, αλλά με αυτά που θα φτιάξω. Χωρίς εσένα. Χωρίς τα χρωστούμενα που ποτέ δεν ξεπληρώνονται.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
