Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Χανόμαστε, στο χάος της μέρας και της μιζέριας μη μπορώντας να πάμε παρακάτω.
Χανόμαστε μέσα σε λέξεις βουβές που θέλουν τόσα πολλά να πουν και τελικά
μένουν σιωπηλές δίνοντας μια ακόμη ευκαιρία στο χρόνο.
Χανόμαστε στο «δε βαριέσαι» αφήνοντας ό,τι μας πληγώνει και πάμε παρακάτω σα
να μη θέλουμε να προσπαθήσουμε για κάτι άλλο.
Χανόμαστε στου εγωισμού μας τα μαχαίρια χωρίς δεύτερη ευκαιρία ούτε καν στον
εαυτό μας, και εκείνη τη στιγμή τον πυροβολούμε και τον στήνουμε στο τοίχο.
Χανόμαστε γιατί δε κοιτάξαμε ποτέ τον εαυτό μας το καθρέφτη , σωματικά και
ψυχικά αφηνόμαστε στα χέρια άλλων και σε μια μοίρα που δε θα μάθουμε ποτέ τι
επέλεξε τελικά για μας!
