Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Λέμε πως γνωρίσαμε έναν άνθρωπο. Δεν είναι αλήθεια. Στην πραγματικότητα, συναντήθηκαν δύο ολόκληρες ζωές. Δύο παιδικές ηλικίες, δύο τρόποι να αγαπούν, δύο φόβοι που έμαθαν να ντύνονται χαρακτήρας, δύο εγωισμοί που ορκίζονται πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Κι από την πρώτη κιόλας στιγμή αρχίζει μια σιωπηλή διαπραγμάτευση που κανείς δεν παραδέχεται ότι κάνει. «Μη με εγκαταλείψεις.» «Μη με πνίξεις.» «Διάλεξέ με.» «Άφησέ με ελεύθερο.» Δεν το λέει κανείς δυνατά. Κι όμως, σχεδόν κάθε σχέση χτίζεται πάνω σε αυτές τις αόρατες προτάσεις.
Γι’ αυτό και οι περισσότερες σχέσεις δεν ραγίζουν από μια απιστία ή έναν μεγάλο καβγά. Ραγίζουν από τις αόρατες προσδοκίες. Από εκείνο το μήνυμα που «έπρεπε» να σταλεί. Από μια αγκαλιά που ο ένας θεωρούσε αυτονόητη και ο άλλος δεν σκέφτηκε ποτέ να δώσει. Από μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε, όχι επειδή δεν υπήρχε αγάπη, αλλά επειδή υπήρχε εγωισμός. Κι έτσι δύο άνθρωποι καταλήγουν να μαλώνουν για το σήμερα, ενώ στην πραγματικότητα κουβαλούν στο τραπέζι όλες τις σιωπές του χθες.
Το πιο παράξενο είναι ότι πολλές σχέσεις τελειώνουν χωρίς να είναι πραγματικά κακός κανείς. Ο ένας ζητούσε ασφάλεια, ο άλλος χώρο. Ο ένας έδειχνε την αγάπη του με παρουσία, ο άλλος με σιωπή. Ο ένας περίμενε να τον καταλάβουν χωρίς να μιλήσει, ο άλλος περίμενε να του πουν τι χρειάζονται. Και κάπου εκεί χάθηκαν και οι δύο, γιατί πίστευαν ότι μιλούν την ίδια γλώσσα, ενώ χρησιμοποιούσαν τις ίδιες λέξεις με εντελώς διαφορετικό νόημα.
Ίσως τελικά να μην υπάρχουν δύσκολοι άνθρωποι. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ακόμη γνωρίσει τον εαυτό τους. Που ζητούν από κάθε καινούργια σχέση να θεραπεύσει πληγές που άνοιξαν πολύ πριν εμφανιστεί εκείνος που έχουν απέναντί τους. Μέχρι να το καταλάβουν, θα αλλάζουν συντρόφους, φίλους και ζωές, πιστεύοντας πως η επόμενη γνωριμία θα είναι διαφορετική. Δεν θα είναι. Γιατί οι άνθρωποι δεν κουβαλούν μόνο αποσκευές όταν φεύγουν. Κουβαλούν και τον εαυτό τους.
Ίσως τελικά αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που έρχεται κάθε άνθρωπος στη ζωή μας. Όχι για να μας ολοκληρώσει. Όχι για να μας σώσει. Αλλά για να φωτίσει μια πλευρά του εαυτού μας που μέχρι τότε ζούσε στο σκοτάδι. Κι όσο πιο βαθιά αγαπάς, τόσο λιγότερο γνωρίζεις τον άλλον και τόσο περισσότερο γνωρίζεις εσένα. Γιατί στο τέλος κάθε σχέσης, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η ανάμνηση ενός ανθρώπου. Είναι η αποκάλυψη εκείνου που ήσουν εσύ όταν τον αγάπησες.
