Γράφει η Ελένη Σάββα
Χθες κοιτούσα εκείνο το βάζο με τα λουλούδια. Εσύ μου το είχες κάνει δώρο, το θυμάμαι καλά. Μου είχες φέρει και λουλούδια! Ήταν κάποια ροζ τριαντάφυλλα, θυμάμαι.. Λες να το γεμίσω πάλι ροζ τριαντάφυλλα;
Δεν ένιωσα τίποτα ενώ το κοιτούσα. Απλώς, σε θυμήθηκα. Και ξέρεις κάτι; Χάρηκα. Χάρηκα που δεν ένιωσα.
Πόσες αναμνήσεις χωράνε σ’ένα τόσο μικρό βάζο! Λες και μέσα του έχει άπλετο χώρο που απ’ έξω δεν μπορείς να δεις. Παλιά έμοιαζε σαν σπασμένο γυαλί, κοφτερό, που αν έβαζα το χέρι μου μέσα να αγγίξω μια ανάμνηση μας, θα με έκοβε.
Τώρα, είναι στ’αλήθεια ένα όμορφο βάζο. Δεν με πειράζει που είναι γεμάτο αναμνήσεις, μιας και τα λουλούδια που έχει απ’ έξω μου θυμίζουν μόνο την όμορφη πτυχή των αναμνήσεων μας.
Θα το τολμήσω. Θα το γεμίσω ξανά λουλούδια. Όσο αντέξουν. Όσο τα αντέξω. Κι ύστερα ίσως το αφήσω πάλι γεμάτο μόνο από αναμνήσεις, χωρίς λουλούδια.
Πάντα μου άρεσε να κρατάω τα δώρα, έστω κι αν στην αρχή έμοιαζαν σαν σύννεφα που φέρνουν την βροχή. Με τον καιρό η βροχή φεύγει, κι η κατάσταση ηρεμεί. Δεν έχει πια καταιγίδες, ίσως καμιά φορά σύννεφα, μα ως εκεί. Ύστερα έχει ήλιο.
Ήλιο. Λιακάδα. Χαρά. Τέτοιο χρώμα έπρεπε να έχουν οι αναμνήσεις μας. Το αγαπημένο μας. Αν κοιτάζαμε στο μέρος εκείνο όπου υπάρχουν οι αναμνήσεις, να ήταν γεμάτο χρώμα.
Γι’αυτό σου λέω, μην ανησυχήσεις αν το δεις άδειο το βάζο. Δεν είναι ποτέ άδειο. Πάντα γεμάτο. Γεμάτο από αυτά που διάλεξα να κρατήσω, γεμάτο από συναισθήματα και αναμνήσεις που με έκαναν να χαμογελάσω έστω και για ένα δευτερόλεπτο. Αυτά αξίζουν. Αυτά μ’αρέσει να θυμάμαι.
