Γράφει η Κική Γ.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε, ζούμε το απόλυτο. Αυτό που ο καθένας στ’αλήθεια αναζητά και ονειρεύεται. Φαντασιώνεται και λαχταρά.
Ένταση, πάθος, ερωτισμός, χημεία..
Εδώ όμως, η μαγεία τελειώνει και η τρέλα ξεκινά.
Αποχωριζόμαστε και μάλλον παθαίνεις αμνησία και κυριαρχεί η ανοησία στους τρόπους σου.
Μπορείς να ζήσεις μέρες πολλές πια, χωρίς αυτό που εσύ ονομάζεις “απόλυτο” και “γυναίκα των ονείρων” σου. Τον άνθρωπο που σε απογειώνει και σε συμπληρώνει.
Μέχρι την επόμενη φορά.
Κι έρχεται η επόμενη φορά, και το ηφαίστειο εκρήγνυται. Και η πυρακτωμένη λάβα ξεχειλίζει.
Μα τώρα τελείωσαν τα ψέματα.
Έφτασα στην τρέλα για να βρω τα λογικά μου.
Κι εγώ τον άνθρωπό μου, τον θέλω δίπλα μου! Μαζί μου! Θέλω να τον μυρίζω και η ζάλη να με ταξιδεύει. Θέλω να απολαμβάνω τη μέθη μου και να μην ξεμεθάω ποτέ.
Θέλω να χάνομαι στον κόσμο που μόνο εσύ κι εγώ ξέρουμε όταν βρισκόμαστε.
Εγώ είμαι στο εδώ, στο σήμερα, στο αύριο και στο μαζί! Όχι στον όταν και στο άμα.
