Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Κάποιες φορές χρειάζεται χρόνος για να καταλάβεις τι αγάπησε σε σένα ένας άνθρωπος. Εσένα ή όσα του πρόσφερες; Την παρουσία σου ή όσα τη συνόδευαν;
Όταν ο άνθρωπος που είναι δίπλα σου αγαπά όσα του δίνεις, αυτό δεν θεωρείται αγάπη αλλά βόλεμα. Με άλλα λόγια, όταν πάψεις να του δίνεις αυτά που θέλει, θα πάψει να «σ’ αγαπά». Θα σε κατηγορήσει ότι άλλαξες και ότι δεν τον θέλεις πια. Θα χρησιμοποιήσει όλα τα «χειριστικά» κόλπα, προκειμένου να πάρει αυτά που έχει συνηθίσει και θέλει.
Εσύ είσαι άνθρωπος, όμως. Δεν είσαι μηχανή προσφοράς ή ο καλός Σαμαρείτης που πάντα θα δίνει. Κάποια στιγμή θα κουραστείς και θα χρειαστείς κι εσύ ένα χέρι να σε κρατήσει ή μια αγκαλιά για να παρηγορηθείς.
Εκείνη, λοιπόν, την ώρα θα καταλάβεις ποιος ήταν δίπλα σου για σένα και ποιος για όσα του έδινες. Η συνειδητοποίηση αυτή μπορεί να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό, καθώς υπάρχουν εκεί έξω πολλοί που προσποιούνται ενδιαφέρον και αγάπη και, μόλις δεν τους κάνεις πια «τα χατίρια», μετατρέπονται στους μεγαλύτερους εχθρούς σου. Φυσικά δεν μιλάμε μόνο για ερωτικές σχέσεις, αλλά και για φιλικές ή επαγγελματικές.
Τελικά, αναρωτιέται κανείς, ποιοι μένουν; Όσοι μας επέλεξαν γι’ αυτό που είμαστε και μας δέχτηκαν με τα καλά και τα στραβά μας. Μπορεί να μην είναι πολλοί, αλλά είναι αυτοί που αξίζουμε να έχουμε δίπλα μας.
Από θέατρο και μεγάλα λόγια χορτάσαμε. Η ζωή μας, χρειάζεται αλήθεια. Πρόσωπα με καθαρά βλέμματα και καρδιά που ξέρει να εκτιμά και να δίνει. Αυτοί είναι οι άνθρωποί μας και αξίζουν τα πάντα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο
