Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τους ανθρώπους να τους αγαπάς μωρέ!
Ομορφαίνουν, γλυκαίνουν και ηρεμούν όταν νιώσουν την ασφάλεια της αγάπης.
Όταν νιώσουν πως αγαπιούνται όχι υπό όρους και συνθήκες αλλά κάτω από όλους τους όρους και τις συνθήκες.
Ξέρεις, μεγαλύτερη ασφάλεια από την αγάπη δεν υπάρχει!
Μόνο που η αγάπη, δεν σηκώνει “αλλά”, “όταν” και “αν”..
Μια που θα δοκιμάσεις να τα βάλεις στο πλάι της αγάπης, μια που θα την δηλητηριάσεις και θα την κάνεις ένα τοξικό κατασκεύασμα, γεμάτο ανασφάλειες, πείσματα και παιχνίδια στρατηγικής.
Να τους φροντίζεις τους ανθρώπους σου μωρέ!
Να τους μαγειρεύεις, να τους αγκαλιάζεις, να τους χαϊδολογάς και να μιλάς στη διάλεκτό τους, για όλα εκείνα που γεμίζουν την ψυχή την αλαφραίνουν.
Να τους ακούς τους ανθρώπους σου!
Όχι για να τους ακούσεις, αλλά για να τους νιώσεις. Να μπεις στη θέση τους και να κοιτάξεις τη ζωή με τα μάτια τους. Μην τους κρίνεις, δεν ξέρεις τι διαδρομή περπάτησαν για να φτάσουν στο σταυροδρόμι σου. Δεν ξέρεις με τι δαίμονες και τι δράκους πάλεψαν. Εσύ να λες, “είμαι εδώ για σένα”, και να είσαι.
Να τα ποντάρεις όλα στους ανθρώπους. Η μεγαλύτερη περιουσία κι ευλογία, είναι οι άνθρωποι που θα αγαπήσεις και θα σ’αγαπήσουν. Οι άνθρωποι που θα συναντηθείς και θα μιλήσεις την ίδια διάλεκτο. Οι άνθρωποι που ένα βράδυ, με δυο ποτήρια κρασί, θα γελάσεις μέχρι δακρύων και θα γίνουν οικογένειά σου.
Ναι, κάποιες φορές, θα χρειαστεί να επιλέξεις τους ανθρώπους που θα γίνουν η οικογένειά σου. Όταν θα χρειαστεί να ξαναμοιραστεί η τράπουλα της ζωής σου και θα ξεφορτωθείς μια και καλή τα σημαδεμένα χαρτιά που έστηναν ερήμην σου παιχνίδια με τη μοίρα.
Κι άκου κι ένα τελευταίο, γιατί φτιάχνω πολλά αυτόν τον καιρό και διαλύω άλλα τόσα, σκάρτοι, θα υπάρχουν πάντα. Κάποτε, μπορεί να υπήρξες και εσύ. Μην σηκώσεις ασπίδες και πανοπλίες και χάσεις εκείνον τον ένα, που θα αξίζει όλο το χρυσάφι της γης.
Κάποιοι θα φύγουν και από κάποιους θα φύγεις κι εσύ. Κάποιοι θα μπερδέψουν την αυτοφροντίδα (τους) με τον άκρατο εγωισμό (τους) και άλλοι θα μείνουν, με κάθε καιρό και συνθήκη γιατί μεταξύ σας, υπάρχει κάτι μαγικό, που λέγεται.. “αμοιβαία αγάπη”
ΥΓ. Στους ανθρώπους μου, την οικογένεια που επέλεξα μα το κυριότερο, στην οικογένεια που με επέλεξε!
