Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν είναι σαν τα άλλα. Δεν είναι βιαστικό, δεν είναι φορτωμένο με προσδοκίες. Δεν είναι για να το πω και να περιμένω κάτι πίσω. Είναι απλό, καθαρό, αληθινό. Είναι το δικό μου «σ’ αγαπώ», και σου το έχω κρατήσει.
Όχι επειδή φοβόμουν να στο πω. Όχι επειδή δεν το ένιωσα αρκετά. Αλλά επειδή το «σ’ αγαπώ» δεν είναι κάτι που λέγεται εύκολα. Είναι μια υπόσχεση, ένα άγγιγμα της ψυχής που μένει ακόμα κι όταν όλα γύρω αλλάξουν. Και το δικό μου «σ’ αγαπώ» είναι για σένα, γιατί ήσουν πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσαν να εξηγήσουν οι λέξεις.
Σου το φύλαξα, γιατί δεν ήξερα αν ήσουν έτοιμος να το ακούσεις.
Γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι που μπορείς να επιβάλεις. Είναι κάτι που πρέπει να νιώσεις, να δεχτείς, να αγκαλιάσεις. Κι εγώ ήθελα το δικό μου «σ’ αγαπώ» να είναι ελαφρύ, σαν ένα χάδι, όχι σαν βάρος.
Αλλά σου το κρατάω ακόμα.
Γιατί, όσο κι αν αλλάξει η ζωή μας, όσο κι αν μας τραβήξουν αλλού οι δρόμοι μας, εσύ θα είσαι πάντα εκείνος που αξίζει αυτό το «σ’ αγαπώ». Όχι γιατί ήσουν τέλειος. Όχι γιατί τα κάναμε όλα σωστά. Αλλά γιατί ήσουν αληθινός, και μ’ έκανες να νιώσω πράγματα που δεν ήξερα ότι μπορούσα να νιώσω.
Σ’ αγαπάω, ακόμα κι αν δεν το πω ποτέ.
Σ’ αγαπάω στη σιωπή, στις στιγμές που κοιτάζω πίσω και θυμάμαι. Σ’ αγαπάω σε όλα τα μικρά πράγματα που με έκαναν να σε διαλέξω ξανά και ξανά. Σ’ αγαπάω για αυτό που ήσουν, για αυτό που είμαστε, ακόμα κι αν δεν γίναμε ποτέ όλα όσα θέλαμε.
Το «σ’ αγαπώ» δεν χάνεται.
Δεν είναι κάτι που λέγεται μόνο όταν υπάρχει ανταπόκριση. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται λόγους και αποδείξεις. Το δικό μου «σ’ αγαπώ» είναι σαν μια μικρή φλόγα που καίει μέσα μου, όχι για να ζεστάνει εσένα, αλλά γιατί έτσι ξέρω ότι ακόμα σε κουβαλάω.
Σου έχω κρατήσει ένα «σ’ αγαπώ».
Όχι για να το πω, αλλά για να το νιώσεις. Για να ξέρεις ότι, ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν έρθει, υπήρξε μια στιγμή που όλα ήταν αληθινά. Και γι’ αυτή τη στιγμή, για αυτό που ήμασταν, σου το κρατάω. Ένα «σ’ αγαπώ» που δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να υπάρξει. Είναι απλά εκεί. Για σένα. Για πάντα.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
