Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Δεν θέλω τίποτα άλλο. Δεν ζητάω εξηγήσεις, ούτε μεγάλες υποσχέσεις. Δεν περιμένω να διορθώσουμε ό,τι έσπασε, ούτε να βρούμε λέξεις για να γεμίσουμε τις σιωπές μας. Θέλω μόνο ένα πράγμα: απλά χαμογέλα μου.
Ξέρεις, το χαμόγελό σου ήταν πάντα το καταφύγιό μου. Εκείνο το φως που έκανε τα δύσκολα να μοιάζουν εύκολα, που έκρυβε μέσα του μια υπόσχεση πως όλα θα πάνε καλά. Ήταν εκείνο το μικρό, ανεπαίσθητο τράβηγμα των χειλιών σου που έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να πουν τα λόγια σου.
Χαμογέλα μου, ακόμα κι αν τελείωσε.
Ακόμα κι αν οι δρόμοι μας χωρίστηκαν, ακόμα κι αν δεν είμαστε πια «εμείς». Χαμογέλα μου, γιατί αυτό είναι που με κράτησε όρθια στις πιο δύσκολες στιγμές. Γιατί, όσο κι αν αλλάξουν τα πράγματα, όσο κι αν απομακρυνθούμε, το χαμόγελό σου θα είναι πάντα εκείνο που θα θυμάμαι περισσότερο.
Δεν είναι ότι ξεχνώ τι έγινε.
Δεν είναι ότι προσπαθώ να κλείσω τα μάτια στα λάθη, στους καβγάδες, στις λέξεις που είπαμε και δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω. Αλλά όταν χαμογελάς, όλα αυτά μοιάζουν τόσο μακρινά. Σαν να μην έχουν σημασία πια. Σαν να μην υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από εκείνη τη στιγμή που με κοιτάς και μου χαρίζεις το πιο όμορφο κομμάτι σου.
Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Το χαμόγελό σου τα λέει όλα. Λέει πως κάποτε αγαπήσαμε, πως κάποτε ήμασταν κάτι όμορφο, πως ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε, μια μικρή σπίθα από αυτό που ήμασταν παραμένει μέσα μας.
Χαμογέλα μου, γιατί το αξίζουμε.
Γιατί, παρά τις αποστάσεις, παρά τις πληγές, το «εμείς» άξιζε. Κι αν τώρα δεν είμαστε πια μαζί, αν οι ζωές μας πήραν διαφορετικούς δρόμους, τουλάχιστον μπορούμε να κρατήσουμε το χαμόγελο. Το δικό σου. Το δικό μου. Ένα μικρό σημάδι πως, ακόμα κι αν τελείωσε, δεν ήταν ποτέ ασήμαντο.
Απλά χαμογέλα μου.
Για να θυμηθούμε. Για να ξαναζήσουμε, έστω και για λίγο, εκείνη την αίσθηση ότι όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Γιατί το χαμόγελό σου ήταν πάντα ο λόγος που μπορούσα να αντέξω. Και ακόμα είναι.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
