Γράφει ο Ανώνυμος
Πόσες φορές αναρωτήθηκες πως αντέχεις μέσα σου;
Πόσες φορές έψαξες απεγνωσμένα να βρεις την ψυχή σου; Αυτήν που έθαψες βαθιά στο χώμα μαζί με την καρδιά σου. Αυτήν που δεν είχες πια το κουράγιο να μιλήσεις μαζί της. Γιατί απλά δεν ήθελες. Γιατί ήξερες ότι αυτή σε κοιτάει στα μάτια Και δεν είχες τα κάκκαλα να της απαντήσεις.
Πόσες φορές την έκλαψες; Αναγκάστηκες να γίνεις σκληρός σα βράχος; Να προβάλεις ένα ψεύτικο χαμόγελο, ένα προσωπείο του ντεμεκ δυνατού. Πόσες φορές φοβήθηκες να τη φωνάξεις ξανά να έρθει δίπλα σου γιατί την είχες τρελή ανάγκη;
Μην αλλάζεις..μη κρύβεσαι απ την ψυχή σου. Μην την αποπαιρνεις..είναι ότι σου έμεινε..είναι ο εαυτός σου. Αυτός που θα ήθελες πάντα να είσαι αλλά φοβάσαι. Είναι η μόνη που σου ψιθυρίζει «αντεξε». Η μόνη που θα είναι δίπλα σου κάθε στιγμή που θες να ουρλιάξεις. Θα σε πάρει απ το χέρι όταν δε θα σε πάρει κανένας άλλος. Θα σου ψιθυρίσει «είμαι εδώ» όταν όλοι θα σ έχουν εγκαταλείψει.
Σταμάτα να είσαι ένα άψυχο σώμα..πονάς..κι εσύ και η ψυχή σου..
