Γράφει η Ρο.
Υπάρχει μια ηλικία που δεν θέλεις ούτε να αλλάξεις τη ζωή σου, ούτε να βρεις τον εαυτό σου, ούτε να ανακαλύψεις τις κρυμμένες δυνατότητές σου. Τις ξέρεις τις δυνατότητές σου. Τις έχουν εξαντλήσει οι υπόλοιποι.
Θέλεις απλώς να πάρεις μια βαλίτσα και να εξαφανιστείς σε ένα μικρό χωριό στο Παλέρμο. Να μην ξέρει κανείς ποια είσαι, τι δουλειά κάνεις και κυρίως τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτόν.
Γιατί το τελευταίο έχει καταντήσει επαγγελματική κατάρα.
Μπορείς να μου βρεις αυτό; Μπορείς να κανονίσεις εκείνο; Πού είναι τα κλειδιά; Τι θα φάμε; Τι ώρα πρέπει να φύγουμε; Εσύ που τα ξέρεις αυτά, πες μου.
Όχι, αγάπη μου. Δεν τα ξέρω όλα. Απλώς κάποτε έκανα το λάθος να αποδείξω πως διαθέτω εγκέφαλο και από τότε λειτουργώ ως οικογενειακή Google, γραμματεία, ψυχολόγος και τμήμα επειγόντων περιστατικών.
Και μάλιστα χωρίς δυνατότητα αποσύνδεσης.
Παλιά έβλεπα στις ταινίες εκείνες τις γυναίκες που ξαφνικά άφηναν τα πάντα, φορούσαν τεράστια γυαλιά ηλίου και ανέβαιναν σε ένα τρένο. Τι ανεύθυνες, σκεφτόμουν.
Τώρα τις θεωρώ πρωτοπόρους της ψυχικής υγείας.
Θέλω ένα μπαλκόνι με ξεφτισμένα παντζούρια, μια πλατεία με τρεις γέρους που τσακώνονται για ποδόσφαιρο, έναν καφέ που θα κρατάει δύο ώρες και έναν Ιταλό σερβιτόρο που θα με φωνάζει bella χωρίς να ακολουθεί αίτημα εξυπηρέτησης.
Να με ρωτάει μόνο αν θέλω άλλο κρασί. Και να μην περιμένει αιτιολογημένη απάντηση.
Δεν θέλω πρόγραμμα, υποχρεώσεις, ειδοποιήσεις και ανθρώπους που ξεκινούν την πρότασή τους με το ύπουλο «μια χάρη θέλω».
Δεν θέλω καν να είμαι παραγωγική. Φαντάσου κατάντια για μια γυναίκα που έμαθε να μετράει την αξία της με όσα προλαβαίνει.
Και όχι, δεν είναι πως δεν αγαπώ τους ανθρώπους μου. Τους αγαπώ πολύ. Απλώς θα ήθελα να δοκιμάσουν για λίγο την επαναστατική ιδέα να επιβιώσουν χωρίς τη δική μου επίβλεψη.
Να ανακαλύψουν μόνοι τους πού βρίσκονται οι κάλτσες. Να παραγγείλουν φαγητό. Να λύσουν ένα πρόβλημα χωρίς να συγκαλέσουν οικογενειακό συμβούλιο με μοναδικό μέλος εμένα.
Κι αν κάποτε με ψάχνετε και δεν απαντάω, μην ανησυχήσετε.
Μπορεί να κάθομαι σε μια πλατεία έξω από το Παλέρμο, να τρώω pasta alla Norma και να συζητάω με έναν άγνωστο Ιταλό για κάτι απολύτως ασήμαντο.
Κι αν με ρωτήσει αν με περιμένει κανείς πίσω, θα του πω την αλήθεια.
«Με περιμένουν πολλοί. Με χρειάζονται ακόμα περισσότεροι».
«Και δεν θα γυρίσεις;»
«Θα γυρίσω. Μόλις καταλάβω αν τους λείπω εγώ ή οι υπηρεσίες μου».
Και μεταξύ μας, δεν βιάζομαι καθόλου να μάθω την απάντηση.
Το κρασί εδώ είναι εξαιρετικό. Και η άγνοια, επιτέλους, αμοιβαία.
