Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δε σε μισώ, δεν σ’ αγαπώ, δεν σε σκέφτομαι. Κι αυτό, πίστεψέ με, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να σου συμβεί.
Γιατί αν σε μισούσα, θα υπήρχες ακόμα μέσα μου. Θα σε κουβαλούσα στα νεύρα μου, στις άγρυπνες νύχτες μου, στις στιγμές που κάτι θα με τσίγκλαγε και θα θύμιζε εσένα. Το μίσος είναι ένα πάθος, ακόμα κι αν είναι διαστρεβλωμένο. Σημαίνει ότι ακόμα σε νιώθω, ότι ακόμα κάτι μου κάνεις.
Αν σε αγαπούσα, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Θα πάλευα για σένα, θα έψαχνα τρόπους να σε φέρω ξανά κοντά, να ξαναφτιάξουμε ό,τι ράγισε. Θα ήμουν εκεί, με όλη μου την ψυχή, γιατί η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπο. Αλλά κι αυτή έσβησε. Και μαζί της χάθηκε κι εκείνο το συναίσθημα που έκανε κάποτε την καρδιά μου να τρέχει.
Αυτό που έμεινε είναι το κενό. Η απόλυτη απάθεια. Δεν με νοιάζει πού είσαι, με ποιον γελάς, αν κάποιος άλλος φιλάει το στόμα που κάποτε ήξερα. Δεν τσεκάρω αν εμφανίστηκες κάπου, δεν με ενδιαφέρει αν ακούς τα ίδια τραγούδια, αν περνάς από τα ίδια μέρη. Δεν υπάρχεις πια μέσα μου.
Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Δεν το προσπάθησα καν. Δεν πάλεψα να σε βγάλω από μέσα μου, δεν έβαλα στόχο να σε ξεχάσω. Απλά έγινε. Έτσι απλά. Σαν το αεράκι που αλλάζει κατεύθυνση, σαν τη νύχτα που φέρνει τη μέρα χωρίς να ρωτήσει.
Δεν σε μισώ. Δεν σ’ αγαπώ. Δεν σε σκέφτομαι. Κι αυτό σημαίνει πως έχασες στ’ αλήθεια.
