Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν έρωτες που δεν ήταν απλώς πυροτεχνήματα. Ήταν κανονική πυρηνική σύντηξη. Βλέμματα που έλιωναν ατσάλι, αγγίγματα που έστελναν ρεύμα στη σπονδυλική στήλη, λόγια που ακούγονταν σαν soundtrack από επική ταινία. Κι όμως, όσο μεγάλη κι αν ήταν η φωτιά, αυτή η ιστορία δεν προχώρησε. Γιατί; Εδώ αρχίζουν τα διλήμματα.
Η πιο απλή (και πιο δύσκολη να χωνευτεί) απάντηση είναι η «γιατί μάλλον δεν έπρεπε». Γιατί, αν το σύμπαν έβαλε τόσο εμπόδια, τόσα δράματα, τόσες αναποδιές, μήπως ήθελε να μας πει κάτι; Αν ήταν πραγματικά αυτό που έπρεπε να είναι, θα είχε προχωρήσει. Ο αληθινός έρωτας μπορεί να φοβηθεί, αλλά δεν αφήνει τον φόβο να τον σταματήσει. Αν τα παράτησε ο ένας ή και οι δύο, ίσως απλώς δεν ήταν αυτό που νομίζαμε.
Και ξέρω, είναι πολύ πιο δελεαστικό να το δούμε σαν μεταφυσικό μυστήριο. Σαν κάποια κοσμική κατάρα, σαν μια συμπαντική παρεξήγηση όπου δύο ψυχές προορισμένες η μία για την άλλη έχασαν το ραντεβού τους επειδή έμπλεξαν σε κίνηση. Είναι λιγότερο επώδυνο να πιστέψουμε πως υπήρχε κάτι εξωπραγματικό που μάς εμπόδισε, παρά να σκεφτούμε ότι απλώς… δεν ήθελε αρκετά ο άλλος. Ή, ακόμα χειρότερα, δε θέλαμε αρκετά εμείς.
Ας το δούμε κυνικά. Αν κάποιος σε θέλει πραγματικά, θα βρει τρόπο. Αν κάτι είναι γραφτό να συμβεί, θα συμβεί χωρίς να χρειάζεται να σκαρφαλώνουμε Έβερεστ κάθε δύο μέρες. Αν χρειάζεται τόσο αίμα, δάκρυα και φασαρία, τότε ίσως το σύμπαν δε μας βασανίζει από κακία, αλλά από καθαρή καλοσύνη. Ίσως μάς φωνάζει «ΦΥΓΕ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!». Κι αντί να το ακούμε, εμείς του λέμε «Ένα σημάδι, σε παρακαλώ!». Ε ενώ, μάλλον το έδωσε ήδη.
Άρα, αν ένας έρωτας σάς έκανε να νιώσετε ότι ήσασταν οι πρωταγωνιστές σε τραγωδία του Σαίξπηρ, αλλά τελικά κατέληξε στα σκουπίδια… ίσως αυτό να ήταν το καλύτερο δυνατό τέλος. Γιατί ο αληθινός έρωτας μπορεί να μην είναι εύκολος, αλλά δεν είναι και βασανιστήριο.
Και κυρίως, δεν τελειώνει επειδή κάποιος φοβήθηκε.
Αν είναι να γίνει ρημαδιό η καρδιά μας, τουλάχιστον ας αξίζει τον κόπο.
