Γράφει η Αγγελική Γιαννακοπούλου
Δεν θα σεβαστώ ποτέ κανέναν που με θεώρησε δεδομένη. Που δεν φοβήθηκε ούτε μια στιγμή πως μπορεί να με χάσει. Που πίστεψε πως θα είμαι πάντα εκεί, ό,τι κι αν έκανε, ό,τι κι αν δεν έκανε.
Γιατί η αδιαφορία σκοτώνει περισσότερο από την απόρριψη.
Δεν είναι το τέλος που πονάει. Είναι η διαδρομή μέχρι εκεί.
Οι στιγμές που έδωσες τα πάντα και πήρες μισά. Οι φορές που ήθελες να ακούσεις «μείνε» και βρήκες σιωπή. Οι μέρες που περίμενες μια επιβεβαίωση, μια κίνηση, κάτι που να σου δείξει πως ο άλλος νοιάζεται.
Και δεν ήρθε ποτέ.
Γιατί δεν φοβήθηκε να σε χάσει.
Δεν φοβήθηκε μήπως μια μέρα ξυπνήσεις και φύγεις. Δεν σκέφτηκε ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι μπορεί να σταθείς στην πόρτα και να πεις «αρκετά». Δεν έβαλε ποτέ στο μυαλό του ότι ένας άνθρωπος που δίνει χωρίς να παίρνει, κάποια στιγμή τελειώνει.
Αλλά τελειώνει.
Και όταν τελειώσει, δεν υπάρχει επιστροφή.
Ξέρεις τι συμβαίνει τότε;
Ξυπνάει.
Ξαφνικά συνειδητοποιεί τι είχε. Ξαφνικά αρχίζει να σε σκέφτεται, να σε ψάχνει, να σε αναρωτιέται. Ξαφνικά θυμάται όλα αυτά που εσύ θυμόσουν όσο ήσουν εκεί και που αυτός δεν εκτίμησε ποτέ.
Αλλά είναι αργά.
Γιατί δεν γίνεται να εκτιμάς κάποιον μόνο όταν τον χάνεις.
Δεν γίνεται να φοβάσαι μόνο όταν ο άλλος δεν είναι πια εκεί.
Αν δεν φοβήθηκες να με χάσεις, δεν άξιζες να με έχεις.
Γιατί αυτοί που αξίζουν, δεν διακινδυνεύουν ποτέ να χάσουν ό,τι πραγματικά θέλουν.
