Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Ο χωρισμός είναι η στιγμή που ο κόσμος σου σταματά να έχει νόημα. Είναι το δευτερόλεπτο που τα «πάντα» σου – τα όνειρα, οι υποσχέσεις, τα σχέδια – γίνονται «τίποτα». Ένα κενό που σε τραβάει μέσα του, σαν να μην υπήρξες ποτέ μαζί του, σαν να ήταν όλα ένας κακός εφιάλτης.
Είναι οι λέξεις που πνίγονται στο λαιμό σου, τα «γιατί» που δεν βρίσκουν ποτέ απάντηση. Είναι εκείνα τα βράδια που μετράς τον χρόνο αντίστροφα, περιμένοντας έναν ήχο, ένα μήνυμα, μια απόδειξη πως δεν έχει τελειώσει. Αλλά έχει. Και το νιώθεις. Το τέλος δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις.
Κι όμως, εκεί μέσα στο τίποτα, μαθαίνεις να αναπνέεις ξανά. Μαθαίνεις πως τα «πάντα» που έχτισες γύρω του, δεν ήταν η ζωή σου. Ήταν ένα κομμάτι της, ναι, αλλά δεν ήταν το σύνολό της. Κι όσο κι αν πονάει, ο χωρισμός είναι η ευκαιρία να βρεις εκείνα που πραγματικά σου ανήκουν – κομμάτια που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει.
Γιατί η αλήθεια είναι πως το «τίποτα» δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Η αρχή του να ξαναγίνεις εσύ, χωρίς να χρειάζεσαι κάποιον άλλον για να σου δώσει αξία. Και ίσως, κάπου βαθιά μέσα σου, να καταλάβεις πως το να χάσεις τα «πάντα», ήταν ο μόνος τρόπος να βρεις ξανά τον εαυτό σου.
