Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Ο χωρισμός μοιάζει με γραμμή. Τη βάζεις στο χαρτί, τη χαράζεις στο μυαλό σου, λες «ως εδώ». Κλείνεις πόρτες, μαζεύεις τα κομμάτια, δίνεις ένα τέλος. Όμως η αλήθεια είναι πως το συναίσθημα δεν υπογράφει ποτέ την ίδια συμφωνία με εσένα. Δεν ακολουθεί ημερομηνίες, δεν σέβεται αποφάσεις.
Μπορείς να τελειώσεις μια σχέση, αλλά δεν μπορείς να πατήσεις delete σε όσα ένιωσες. Τα βράδια που ξενυχτούσες μαζί του, τα γέλια που έβγαιναν χωρίς σκέψη, τα μάτια που έλαμπαν μόνο για εσένα — όλα αυτά δεν μπαίνουν σε συρτάρι. Μένουν μέσα σου, σε κοιτούν στα κενά, σε βρίσκουν απροειδοποίητα όταν νομίζεις πως τα ξέχασες.
Κι εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι ο χωρισμός είναι διαδικασία, όχι γεγονός. Στα χαρτιά μπορεί να τελείωσε. Στην καρδιά, όμως, χρειάζεται χρόνος για να ξεθωριάσει. Και η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές δεν ξεθωριάζει ποτέ. Δεν σημαίνει ότι θες να γυρίσεις. Δεν σημαίνει ότι δεν προχωράς. Σημαίνει απλά πως κάποια κομμάτια σου θα είναι για πάντα δεμένα με έναν άνθρωπο που δεν είναι πια δίπλα σου.
Το τέλος δεν έχει πάντα το βάρος που του δίνουμε. Είναι μια πράξη. Ένα «ως εδώ» που λες στον άλλον και στον εαυτό σου. Μα το συναίσθημα είναι αλλού. Είναι στο σώμα, στη μνήμη, σε όσα έζησες και όσα δεν πρόλαβες να ζήσεις. Και εκεί κανένα τέλος δεν μπορεί να βάλει γραμμή.
Και ξέρεις τι; Δεν χρειάζεται κιόλας. Γιατί όσα ένιωσες είναι δικά σου. Δεν ακυρώνονται, δεν σβήνονται. Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να τα θυμάσαι χωρίς να σε λυγίζουν. Ο χωρισμός είναι το τέλος μιας ιστορίας. Μα τα συναισθήματα; Αυτά γράφουν πάντα παρακάτω.
