Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Τα πάθη δεν είναι για τους αδύναμους. Είναι για εκείνους που τολμούν να ζήσουν χωρίς φίλτρα, χωρίς «πρέπει», χωρίς τη μάσκα του βολέματος. Τα πάθη είναι εκείνα που σε γονατίζουν, αλλά την ίδια στιγμή σε σηκώνουν πιο ψηλά από ποτέ. Σε ρίχνουν στα βαθιά, σε ξεγυμνώνουν από κάθε ψευδαίσθηση και σε αφήνουν γυμνό μπροστά στον εαυτό σου. Και όσο κι αν πονάνε, στο τέλος τα αγαπάς. Γιατί καταλαβαίνεις ότι μόνο μέσα από αυτά έμαθες να ζεις.
Δεν έχει σημασία αν το πάθος ήταν για άνθρωπο, για στιγμή ή για όνειρο. Σημασία έχει ότι σε ταρακούνησε, ότι σου θύμισε πως η ζωή δεν είναι για να περνάει αθόρυβα. Πόσες φορές δεν αφέθηκες ολοκληρωτικά, ξέροντας πως μπορεί να χάσεις; Πόσες φορές δεν γεύτηκες τη γλύκα του «όλα ή τίποτα»; Εκεί ακριβώς κρύβεται η αλήθεια των παθών: στο ρίσκο, στο «βουτάω χωρίς δίχτυ», στο «ξέρω τι μπορεί να συμβεί, αλλά δεν με νοιάζει».
Τα πάθη είναι αλήτες. Σε πηγαίνουν σε δρόμους που δεν είχες φανταστεί, σε σέρνουν σε νύχτες που δεν τελειώνουν, σε βάζουν να ζήσεις εμπειρίες που ποτέ δεν θα έκανες αν σκεφτόσουν λογικά. Κι όμως, στο τέλος τα ευγνωμονείς. Γιατί κάθε ουλή που αφήνουν πάνω σου είναι σημάδι ότι έζησες. Ότι δεν φοβήθηκες. Ότι δεν πέρασες από τη ζωή σαν σκιά.
Κι αν κάτι μένει στο τέλος, δεν είναι οι ασφαλείς επιλογές. Είναι εκείνες οι φορές που παραδόθηκες σε ένα πάθος που σε τίναξε ολόκληρο. Εκείνες οι στιγμές που σε διέλυσαν και σε έφτιαξαν ξανά, κομμάτι κομμάτι. Γιατί τα πάθη σε διδάσκουν όσα κανένα «πρέπει» δεν τόλμησε ποτέ.
Γι’ αυτό μην τα φοβάσαι. Αγάπησέ τα. Γιατί κάθε πάθος που έζησες, είναι η απόδειξη πως δεν έζησες μισός.
