Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Μη μου ζητάς να σου εξηγήσω γιατί σε θέλω.
Δεν έχω απάντηση. Δεν μπορώ να σου φτιάξω μια λίστα με λόγους, δεν μπορώ να σου αναλύσω το συναίσθημα με λογική. Γιατί ο έρωτας δεν έχει λογική.
Δεν λειτουργεί με «πρέπει», δεν ακολουθεί κανόνες, δεν έχει «σωστό» και «λάθος». Δεν συμβαίνει επειδή το αποφασίζεις. Συμβαίνει και σε παρασύρει.
Κι εγώ παρασύρθηκα.
Σε μια στιγμή, σε μια ανάσα, σε ένα βλέμμα που δεν έπρεπε να κρατήσει τόσο πολύ. Σε μια διαδρομή που πήρε φωτιά, σε μια σιωπή που τα είπε όλα, σε μια απόσταση που δεν άντεξε να μείνει απόσταση.
Δεν σε αγάπησα επειδή ταιριάζουμε. Δεν σε ερωτεύτηκα επειδή έχεις τα χαρακτηριστικά που “θα έπρεπε” να έχει η ιδανική γυναίκα.
Σε ερωτεύτηκα γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.
Γιατί όποτε είσαι κοντά μου, κάτι μέσα μου αλλάζει. Γιατί όταν με κοιτάς, δεν κοιτάω πουθενά αλλού. Γιατί όποτε φεύγεις, κάτι μου λείπει – ακόμα κι αν δεν ξέρω να το ονομάσω.
Ο έρωτας δεν εξηγείται. Γίνεται. Ζει. Αναπνέει. Χτυπάει με μανία μέσα σου.
Και όσοι προσπαθούν να τον βάλουν σε κουτάκια, να τον περιορίσουν σε λογικές εξηγήσεις, είναι αυτοί που δεν τον έζησαν ποτέ όπως πρέπει.
Εγώ δεν θέλω να σου εξηγήσω τίποτα.
Θέλω να σε ζήσω. Να σε νιώσω. Να γίνεις το χάος μου και η γαλήνη μου μαζί.
Γιατί αν κάτι έχω μάθει, είναι πως τα μεγάλα, αληθινά πράγματα δεν έχουν ποτέ εξηγήσεις.
Και ποιος σου είπε, άλλωστε, πως ο έρωτας χρειάζεται μία;
