Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Έχω βρεθεί σε υπέροχα μέρη, έχω κάνει ταξίδια που θα ζήλευαν πολλοί, έχω ζήσει βράδια που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένα από ταινία.
Και όμως, όλα ήταν απλώς “περίπου”.
Περίπου ταξίδια. Όμορφα, αλλά χωρίς εκείνη τη σπίθα που κάνει μια στιγμή αξέχαστη. Περίπου ραντεβού. Συζητήσεις που έμοιαζαν σωστές, αλλά που τελείωναν και δεν άφηναν τίποτα πίσω τους. Περίπου εκδρομές. Διαδρομές σε δρόμους που είχαν θέα, αλλά όχι νόημα.
Περίπου ζωή.
Και ξέρεις τι κατάλαβα;
Εσύ ήσουν αυτή που έκανε τη διαφορά.
Δεν ήταν το μέρος. Δεν ήταν το πού, το πώς, το πότε. Ήσουν εσύ.
Εσύ ήσουν η στιγμή που γινόταν μαγεία. Εσύ ήσουν το απλό που γινόταν μεγάλο. Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά.
Μπορείς να είσαι σε ένα αδιάφορο δωμάτιο, σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει στη μέση του πουθενά, σε μια βραδιά που δεν υπόσχεται τίποτα. Και ξαφνικά, επειδή είσαι εκεί, όλα αποκτούν σημασία.
Γιατί δεν είναι το πού. Είναι το με ποιον.
Και αν δεν είσαι εκεί, ό,τι κι αν κάνω, όσα κι αν ζήσω, θα είναι απλώς “περίπου”.
Θα είναι κάτι που θα μοιάζει όμορφο, αλλά δεν θα έχει ψυχή.
Κι αυτό, ξέρεις τι σημαίνει;
Ότι όλα χωρίς εσένα, είναι μισά.
Κι αν ποτέ αναρωτηθείς τι ήμουν για σένα, τι ήμασταν εμείς οι δύο, αν ήμασταν κάτι ή αν ήμασταν ένα “περίπου”, να θυμάσαι:
Δεν ήθελα ποτέ να σε έχω “λίγο”.
Ή όλα, ή τίποτα.
Και αν είσαι αλλού, τότε θα μείνεις για πάντα το “περίπου” που δεν έγινε ποτέ το ακριβώς που ήθελα.
