Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν με πλήγωσες εσύ.
Εγώ με πλήγωσα, όταν έβλεπα και έκανα πως δεν βλέπω. Όταν άκουγα δικαιολογίες και τις βάφτιζα αγάπη. Όταν περίμενα να αλλάξεις, ενώ ήξερες πολύ καλά ποιος ήσουν.
Εσύ απλώς ήσουν ο εαυτός σου. Ίσως ψυχρός. Ίσως απόμακρος. Ίσως κουρασμένος απ’ όλα αυτά που δεν ένιωθες.
Εγώ ήμουν εκείνη που έδινα συνέχεια ευκαιρίες σε μια ιστορία που είχε τελειώσει από το πρώτο «συγγνώμη» που δεν ένιωθες.
Δεν σε κατηγορώ.
Κατηγορώ εμένα, που δεν έφυγα όταν η καρδιά μου έσπαγε. Που δεν έβαλα τα όριά μου εκεί που έπρεπε. Που ήλπιζα, συγχωρούσα, υποχωρούσα. Που έκρυβα τον πόνο μου κάτω από το χαλί της ανάγκης.
Η αλήθεια είναι πως δεν με πλήγωσε η συμπεριφορά σου.
Με πλήγωσε η ανοχή μου. Η επιμονή μου. Η άρνησή μου να δω ότι δεν ήσουν αυτό που είχα ανάγκη.
Δεν φταις εσύ.
Φταίει η σιωπή μου, όταν έπρεπε να ουρλιάξω.
Φταίει η παραμονή μου, όταν έπρεπε να φύγω.
Φταίει η καρδιά μου, που σε αγάπησε πιο πολύ απ’ όσο άξιζες.
Κι αυτό είναι το μόνο που δεν θα σου συγχωρήσω ποτέ:
Όχι που με πλήγωσες. Αλλά που με έκανα εγώ να πληγωθώ… μένοντας.
