Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Τα σώματα μέσα στη λαίλαπα της ηδονής κάτω απ’ την υδάτινη ομπρέλα του πόθου, έχουν φτιαχτεί για να χορταίνουν σιωπηλά τις λίγες ώρες που θα βρεθούν.
Όλο τον υπόλοιπο χρόνο, τι μένει;
Οι σκέψεις, που προσπαθούν να συμβαδίσουν μέχρι την επόμενη φορά που θα ενωθούν ξανά τα σώματα. Σε αυτόν τον χρόνο της αναμονής οι σχέσεις χτίζονται, δοκιμάζονται, δυναμώνουν ή γκρεμίζονται. Γιατί τα σώματα χωρίς το μυαλό δεν συμβαδίζουν, απομακρύνονται και δεν έχουν λόγο να γυρίσουν.
Πάντα με γοήτευε το μυαλό σου. Από τη στιγμή που γνώρισα τον τρόπο που σκέφτεσαι, σε ερωτεύτηκα. Ένας κόσμος που περιστρέφεται, όπως η Σελήνη που ακλόνητη ακολουθεί την αγαπημένη της τροχιά. Φωτίζεις τα επικίνδυνα μονοπάτια μου, τα λάθη και τα σωστά μου. Η σκέψη σου φέρνει ηρεμία στις κρίσιμες αποφάσεις μου και δημιουργεί μια μοναδική θέα στα βράδια μου.
Αγαπώ τον τρόπο που βλέπεις τον έρωτα, τις σταθερές πάνω στις οποίες χτίζεις την αγάπη μας. Τις γέφυρες που υψώνεις πάνω από τα κύματα που απειλούν τη γαλήνη μας.Αγαπώ τον τρόπο που δημιουργείς τις στιγμές μας, που βρίσκεις την απλότητα της κάθε εποχής και μου την προσφέρεις στο πιάτο.
Τα σώματα μας έχουν φτιαχτεί για να χορεύουν στις στιγμές ευτυχίας που μου χαρίζει το μυαλό σου.
Σ’ αγαπώ…
