Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Μόνο η αληθινή, η ευάλωτη, η διάφανη αμοιβαία επικοινωνία, μπορεί να φέρει εκείνης της μορφής την σύνδεση, που κάνει δυό να ξεπερνούν τον φόβο μα και τον εαυτό τους ακόμα και να έρχονται κοντά.
Και χρειάζεται..ναι, χρειάζεται να ξεπερνάμε τον εαυτό μας, τα εμπόδια που εμείς μας βάζουμε, για να φτάνουμε να απολαμβάνουμε την οικειότητα.
Χρειάζεται, να χαμηλώνουμε το volume σε υπερηφάνεια και εγωισμούς, καταστροφικά σενάρια και εικασίες.
Και σαν φτάσει εκείνη η ώρα, να’ ρθείτε κοντά, μόνο ευγνωμοσύνη που δεν παραιτήθηκες.
Μόνο ευγνωμοσύνη που έβαλες λιγάκι πίσω, όλο το νοητικό κομφούζιο, για να ‘ρθεις, να νιώσεις, να ξαναγεννηθείς.
Έτσι είναι.. τα αληθινά, θέλουν αληθινούς.
Μεγαλώσαμε πια για κείνα τα ετερώνυμα που έλκονται και ύστερα, με την ίδια μανία καταστρέφονται, θέλοντας να πάρουν αυτό που δεν έχουν από τον άλλο..
Ομώνυμα καρδιά μου..
Ομώνυμα.
Αυτό που είμαστε, αυτό βρίσκουμε κι απ’ έξω.
Γιατί με αυτό κιόλας ταιριάζουμε.
